Κάθε χρόνο προς το τέλος του καλοκαιριού, ο Μητροπολίτης κ. κ. Ναθαναήλ, τελεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, στον Άγιο Δημήτριο, στο σιωπηλό χωριό, Χαίχουτες.
Πλήθος πιστών και πολλών ομογενών, ανηφορίζουν ευλαβικά στο Κυριακάτικο κάλεσμα, της γλυκόλαλης καμπάνας. Η μετανάστευση των μεταπολεμικών χρόνων, αποτέλεσε ανοιχτή πληγή για τη χώρα μας και άδειασε τα χωριά μας. Κατά τις δεκαετίες του 60, 70 και 80, τα υπερωκεάνια ‘Πατρίς’ και ‘Βασίλισσα Φρειδερίκη,’ φόρτωναν τα νιάτα της πατρίδας μας και τα άφηναν μακριά στα ξένα. Μετά από ένα μήνα περίπου κουραστικού, θαλάσσιου ταξιδιού, οι Έλληνες ομογενείς μας, βρίσκονταν σε μια άγνωστη χώρα, χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, ούτε και πολλούς φίλους, πέρα από ελάχιστους συγγενείς. Εκεί δούλευαν ολημερίς, ενώ έμεναν σε φτωχικά δωμάτια και έκαναν αιματηρές οικονομίες, μέχρι να ορθοποδήσουν.
Πολλοί ξενιτεύτηκαν για πολλούς και διάφορους λόγους.
Όμως ήταν όλοι οικονομικοί μετανάστες, που την μεταπολεμική δύσκολη εποχή, αναζήτησαν την τύχη τους, πέρα και μακριά στην άλλη άκρη τη Γης. Όπως συνήθως στην Αμερική, στον Καναδά, στη Βραζιλία, στη Νότιο Αφρική, στο Βέλγιο και κυρίως στην Αυστραλία. Πολλές ήταν και οι κοπέλες που ξενιτεύονταν, μετά από ένα κανονισμένο γάμο από προξενιό, με ένα ευκατάστατο κυρίως Έλληνα μετανάστη. Στρίμωχναν σε ένα μπαούλο, όλη την χειροποίητη προίκα τους και αποχαιρετούσαν δακρυσμένες, γονείς, φίλους, συγγενείς και γείτονες και έφευγαν μακριά από την πατρίδα τους, για να στήσουν το δικό τους σπιτικό. Πολλές δεν κατάφερναν να επιστρέψουν ποτέ, άλλες πάλι που ήταν πιο τυχερές επέστρεφαν για τις θερινές διακοπές ή και για πάντα. \
Τους ξενιτεμένους που επέστρεψαν στο νησί μας, αγκαλιάζει με ένα ζεστό και φιλικό χαμόγελο ο Σύλλογος Επαναπατριζόμενων Κώων ο ‘Οδυσσέας.’ Αυτούς που συχνά έρχονται στο χωριό και στο πατρικό τους σπίτι, τιμάει ιδιαίτερα και ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης του νησιού μας. Μετά την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ακολουθεί φιλόξενο πρωινό, από την Ενοριακή Αδελφότητα.
Ξανθίππη Αγρέλλη
