Υπάρχουν κτίρια που περνούν χρόνια ολόκληρα στη σιωπή, περιμένοντας ουσιαστικά μια δεύτερη ευκαιρία. Τη στιγμή που οι πόρτες τους θα ανοίξουν ξανά, οι χώροι τους θα γεμίσουν ανθρώπους και θα αποκτήσουν επιτέλους τη ζωή και τον ρόλο που κάποτε είχαν οραματιστεί γι’ αυτά.
Ένα τέτοιο κτίριο βρίσκεται στην περιοχή του Ασκληπιείου. Ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό δημιούργημα (περίπου 400 τ.μ.), που το 2006 η «Πανελλήνια Εταιρεία Ωτορινολαρυγγολογίας Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου» δώρισε στον Δήμο Κω, με την προσδοκία ότι θα αποκτούσε έναν ρόλο άμεσα συνδεδεμένο με την Ιατρική και την ιστορία του τόπου.
Η θέση του, άλλωστε, δεν ήταν τυχαία. Δίπλα στο Ασκληπιείο και το Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα, σε έναν τόπο άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία της Ιατρικής και τον Ιπποκράτη, η αρχική φιλοδοξία ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος αντάξιος αυτής της μεγάλης κληρονομιάς, ένα σημείο αναφοράς που θα συνέδεε το παρελθόν του νησιού με το παρόν και θα απευθυνόταν τόσο στους κατοίκους όσο και στους επισκέπτες της Κω.
Τα χρόνια, όμως, πέρασαν και οι αρχικές προσδοκίες δεν επιβεβαιώθηκαν. Το σχέδιο δεν προχώρησε και το κτίριο δεν απέκτησε ποτέ τη χρήση για την οποία προοριζόταν, με αποτέλεσμα ένας χώρος με σημαντικές δυνατότητες να παραμείνει αναξιοποίητος, για δύο δεκαετίες.
Σήμερα, αυτή η μακρά περίοδος αναμονής φαίνεται πως πλησιάζει στο τέλος της. Το αρχικό όραμα μπορεί να μην υλοποιηθεί με τη μορφή που είχε σχεδιαστεί πριν από είκοσι χρόνια, ωστόσο για το κτίριο ανοίγει πλέον ένας διαφορετικός δρόμος, με την προοπτική να μετατραπεί σε έναν σύγχρονο δημοτικό χώρο πολιτισμού και εκδηλώσεων, ανοιχτό στην τοπική κοινωνία και έτοιμο να φιλοξενήσει εκδηλώσεις, δράσεις και πολιτιστικές πρωτοβουλίες.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η δεύτερη ευκαιρία που περίμενε όλα αυτά τα χρόνια. Το ζητούμενο πλέον είναι αυτή η νέα αρχή να γίνει πράξη και να μη μείνει, για ακόμη μία φορά, στα λόγια. Το κτίριο να αποκτήσει επιτέλους ουσιαστική χρήση, να γεμίσει κόσμο, εκδηλώσεις και δράσεις και να βρει τη θέση του στην πολιτιστική ζωή της Κω.
ENA OΡΑΜΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΩ
Η ιστορία του κτιρίου ξεκινά πολύ πριν από την κατασκευή του. Η ιδέα για τη δημιουργία στην Κω ενός «Μουσείου Ιστορίας της Ωτορινολαρυγγολογίας – Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου» ανήκε στον Βέλγο καθηγητή Jean Marquet, Πρόεδρο της Παγκόσμιας Εταιρείας Ωτορινολαρυγγολογίας (IFOS- International Federation of Otorhinolaryngological Societies), ο οποίος το 1985, στο παγκόσμιο συνέδριο της IFOS, στο Μαϊάμι, ενώπιον περίπου 5.000 συνέδρων, ο καθηγητής Marquet ανακοίνωσε την πρόταση για τη δημιουργία του Μουσείου στην Κω.
Έτσι, ο καθηγητής Jean Marquet μαζί με τον τότε Πρόεδρο της Πανελλήνιας Εταιρείας ΩΡΛ, καθηγητή Λεωνίδα. Μανωλίδη (ο οποίος σε αρκετές περιπτώσεις, έβαλε χρήματα από την τσέπη του για να ολοκληρωθεί το έργο, ενώ αργότερα διαδέχθηκε τον Marquet στην Προεδρία της Παγκόσμιας Εταιρείας ΩΡΛ – IFOS), επισκέφθηκαν την Κω για να τρέξουν την όλη υπόθεση, συνδέοντας το εγχείρημα με την ιδιαίτερη ιστορική και συμβολική θέση του νησιού ως γενέτειρα του Ιπποκράτη, του πατέρα της Ιατρικής.
Ήταν ένα φιλόδοξο σχέδιο με διεθνή προσανατολισμό, που θα μπορούσε να προσθέσει ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα που συνδέει την Κω με την παγκόσμια ιστορία της Ιατρικής.
Για να πάρει, όμως, το όραμα σάρκα και οστά, χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια. Η άδεια για την κατασκευή του κτιρίου εκδόθηκε το 1996 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2002.
Το 2006 το κτίριο μεταβιβάστηκε στον Δήμο Κω, με στόχο να φιλοξενήσει ένα «Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής». Ο τότε Δήμαρχος Κω κ. Μιλτιάδης Φάκκος, έπεισε τον Λ. Μανωλίδη να παραχωρήσει το κτίριο στον Δήμο, ώστε ο Δήμος, να μπορεί να βάλει φύλακα για να το προσέχει, αλλά και να μπορεί να επεμβαίνει ανά πάσα στιγμή, για οποιαδήποτε εργασία – συντήρηση χρειάζεται το κτίριο.
Και κάπου εκεί, όμως, αρχίζει μια δεύτερη, πολύ μεγαλύτερη αναμονή.
Το κτίριο έμεινε κλειστό. Τα χρόνια πέρασαν. Η αρχική ιδέα δεν προχώρησε και ένα έργο που είχε σχεδιαστεί για να αναδείξει την ιστορική ταυτότητα της Κω, παρέμεινε ουσιαστικά αναξιοποίητο.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ
Τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε να δοθεί νέα προοπτική στο ακίνητο.
Η σημερινή Δημοτική Αρχή, έθεσε αρχικά ως στόχο τη λειτουργία του κτιρίου ως ψηφιακού μουσείου, με τίτλο «Από τον Ιπποκράτη στη σύγχρονη ιατρική και στον ισορροπημένο τρόπο ζωής».
Η φιλοσοφία της πρότασης ήταν να αξιοποιηθούν οι σύγχρονες τεχνολογίες πληροφορικής, προκειμένου να αναδειχθεί και να προβληθεί το έργο του Ιπποκράτη σε τοπικό, εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο.
Το σχέδιο έφτασε μάλιστα μέχρι το στάδιο της αναζήτησης χρηματοδότησης, καθώς ο Δήμος Κω το 2021 είχε καταθέσει σχετική πρόταση στο πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης», συνολικού ύψους περίπου 821.000 ευρώ. Η πρόταση, ωστόσο, δεν εγκρίθηκε.
Έτσι, το σχέδιο του ψηφιακού μουσείου δεν προχώρησε και το κτίριο παρέμεινε για ακόμη μία φορά αναξιοποίητο.
Η ΝΕΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΩΣ ΧΩΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
Σήμερα, η Δημοτική Αρχή επανέρχεται με διαφορετικό σχεδιασμό.
Αντί της δημιουργίας του ψηφιακού μουσείου, επιλέγεται η ανακατασκευή και αξιοποίηση του κτιρίου ως χώρου πολιτιστικών εκδηλώσεων, με χρηματοδότηση από ίδιους πόρους του Δήμου Κω, ύψους περίπου 550.000 ευρώ.
Πρόκειται για μια επιλογή που επιχειρεί να απαντήσει σε μια διαχρονική ανάγκη του νησιού, την έλλειψη ενός σύγχρονου δημοτικού χώρου, ο οποίος θα μπορεί να φιλοξενεί πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις.
Η Κως, παρά το έντονο πολιτιστικό της αποτύπωμα και τον μεγάλο αριθμό εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, δεν διαθέτει έναν αντίστοιχο χώρο που να ανήκει στον Δήμο και να μπορεί να καλύψει με σταθερότητα και επάρκεια τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει ουσιαστικά μόνο το Χάνι, ο χώρος του οποίου είναι και μικρός και υποτίθεται ότι κατασκευάστηκε για να λειτουργήσει ως Λαογραφικό Μουσείο.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται συχνά προβλήματα ως προς την επιλογή χώρου για τη διεξαγωγή παρουσιάσεων, ομιλιών, συνεδρίων, πολιτιστικών δράσεων και άλλων εκδηλώσεων.
Η αξιοποίηση, επομένως, του συγκεκριμένου κτιρίου μπορεί να δώσει μια πρακτική απάντηση σε ένα πρόβλημα που επί χρόνια απασχολεί την τοπική κοινωνία.
Η νέα χρήση ασφαλώς απέχει από τον αρχικό σχεδιασμό, ωστόσο, η επαναφορά του στη ζωή σηματοδοτεί από μόνη της μια σημαντική αλλαγή. Ένα κτίριο που επί χρόνια παρέμενε κλειστό και αναξιοποίητο μπορεί πλέον να αποκτήσει καθημερινή λειτουργία και να μετατραπεί σε έναν χώρο ανοιχτό στην κοινωνία, στον πολιτισμό και στις ανάγκες της Κω.
Και ίσως αυτή να είναι, τελικά, η μεγαλύτερη πρόκληση. Όχι απλώς να “ανακαινιστεί” ένα κτίριο, αλλά να αποκτήσει ξανά λόγο ύπαρξης μέσα στην πόλη και στη ζωή των κατοίκων.
ΣΤΟΛΙΔΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ
Σύμφωνα με τον Δήμαρχο Κω κ. Νικηταρά, στόχος είναι το έργο να ολοκληρωθεί περίπου μέσα σε έναν χρόνο, ώστε ο χώρος να παραδοθεί στην τοπική κοινωνία αναμορφωμένος και λειτουργικός.
Η Δημοτική Αρχή φιλοδοξεί το κτίριο να αποτελέσει ένα πραγματικό στολίδι για την περιοχή και ταυτόχρονα, μια παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Μάλιστα την Δευτέρα 31/8, εγκρίθηκε από την Δημ. Επιτροπή Κω, η απόφαση για την «αποπεράτωση» του κτιρίου, που για χρόνια έμεινε σιωπηλό και να αρχίσει επιτέλους να υπηρετεί την κοινωνία της Κω.
H TΕΧΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ TΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ
Σύμφωνα με την τεχνική περιγραφή της μελέτης, οι εργασίες περιλαμβάνουν:
- Απομάκρυνση σαθρών επιχρισμάτων και φθαρμένων δομικών στοιχείων
- Καθαίρεση παλαιών δαπέδων όπου απαιτείται
- Αποξήλωση κουφωμάτων και στέγης (εφόσον είναι κατεστραμμένα)
- Τοπικές ενισχύσεις σε δοκάρια, υποστυλώματα ή τοιχοποιίες
- Αποκατάσταση ρωγμών με κατάλληλα επισκευαστικά κονιάματα
- Εφαρμογή αντιδιαβρωτικής προστασίας σε οπλισμούς (αν υπάρχουν)
- Κατασκευή νέων τοιχοποιιών όπου απαιτείται
- Εφαρμογή νέων επιχρισμάτων εσωτερικά και εξωτερικά
- Στοκάρισμα και προετοιμασία επιφανειών για βαφή
- Τοποθέτηση νέων δαπέδων (πλακίδια, τσιμεντοκονία, κ.λπ.)
- Κατεδάφιση υφιστάμενου προβληματικού τμήματος.
- Επενδύσεις σε υγρούς χώρους (κουζίνα, μπάνιο)
- Επισκευή ή αντικατάσταση στέγης
- Εφαρμογή υγρομονωτικών και θερμομονωτικών στρώσεων
- Στεγάνωση ταρατσών και σημείων εισροής υδάτων
- Τοποθέτηση νέων κουφωμάτων (αλουμινίου ή PVC)
- Εσωτερικοί και εξωτερικοί χρωματισμοί
- Αφαίρεση παλαιών καλωδιώσεων, πινάκων και εξαρτημάτων
- Έλεγχος επικινδυνότητας υπάρχοντος δικτύου
- Τοποθέτηση νέου ηλεκτρικού πίνακα με ασφάλειες και ρελέ διαρροής
- Διέλευση νέων καλωδιώσεων σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς
- Εγκατάσταση γραμμών φωτισμού και ρευματοδοτών
- Τοποθέτηση φωτιστικών σωμάτων
- Τοποθέτηση πριζών και διακοπτών σε κατάλληλες θέσεις
- Κατασκευή ή βελτίωση συστήματος γείωσης
- Έλεγχος σωστής λειτουργίας και πιστοποίηση εγκατάστασης
- Πυρασφάλειες
Το έργο έχει συνολικό προϋπολογισμό 550.000,00€ και συνίσταται να εκτελεστεί με
την μέθοδο της εργολαβίας μέσω διαγωνισμού και διάρκεια εκτέλεσης εργασιών
12 μήνες από την υπογραφή της σύμβασης.
Θ. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ: ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ – ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΕΕΣ
Ο Δήμαρχος Κω κ. Νικητάρας, μας ανέφερε ότι σε περίπου ένα χρόνο εκτιμά, ότι θα είναι έτοιμο το κτίριο – στολίδι, ώστε να δοθεί στην κοινωνία της Κω και να αποτελέσει παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές.
«Όπως είναι γνωστό – είπε- το 2006, η Ελληνική Εταιρεία ΩΡΥΛΑ δώρισε στο Δήμο Κω το κτίριο, για το οποίο απέμενε ένα εύρος εργασιών, προκειμένου να ολοκληρωθεί . Καταλυτική υπήρξε τότε η προσπάθεια και η συμβολή του κ. Μιλτιάδη Φάκκου, ως Δημάρχου Κω. Αξίζει να θυμηθούμε ότι αν και ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη, με την ιδιότητα του Δημάρχου για να υπογράψει την αποδοχή της δωρεάς, η μετέπειτα Δημοτική Αρχή αρνήθηκε να του καλύψει τα έξοδα μετακίνησης, με αποτέλεσμα να τα επιβαρυνθεί προσωπικά ο ίδιος. Το αναφέρω ως ιστορικό δίδαγμα μιας ταραγμένης πολιτικά περιόδου, από την οποία δεν απέχουμε πολύ χρονικά.
Το κτίριο ΩΡΥΛΑ αποτελεί ένα κόσμημα αρχιτεκτονικής σύλληψης και βρίσκεται στον ευρύτερο χώρο του Διεθνούς Ιπποκρατείου Ιδρύματος, σε ιδιοκτησία του Δήμου μας.
Το 2021 καταθέσαμε φάκελο για υλοποίηση πρότασης χρηματοδότησης της αξιοποίησης του κτιρίου, με θέμα: «Ψηφιακός εκθεσιακός χώρος ΩΡΥΛΑ: Από τον Ιπποκράτη στη σύγχρονη ιατρική και στον ισορροπημένο τρόπο ζωής» με προϋπολογισμό ύψους 821.094€. Δυστυχώς, δεν κατέστη δυνατή η χρηματοδότηση αυτής της πρότασης.
Σήμερα, επανερχόμαστε με ίδιους πόρους. Εκπονήσαμε μελέτη στις τεχνικές υπηρεσίες και θα διαθέσουμε περίπου 500.000 ευρώ προκειμένου να το αποπερατώσουμε, καθιστώντας το πλήρως λειτουργικό, παραδίδοντας το στην Κωακή κοινωνία και ιδιαίτερα στις επόμενες γενιές.
Θα είναι μια ισχυρότατη παρακαταθήκη, γιατί η Κως έχει ένα σημαντικό έλλειμμα σε κτιριακό απόθεμα πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Ο συνδυασμός του κτιρίου με τον περιβάλλοντα χώρο, που επίσης θα αξιοποιηθεί, πραγματικά θα το καταστήσουν ένα στολίδι που λείπει από τον τόπο μας. Να σημειώσω εδώ ότι σε πρώτη φάση το κτίριο θα έχει μια γενικού πολιτιστικού χαρακτήρα χρήση. Η εξειδίκευση του σε ψηφιακό μουσείο, παράλληλα με την χρήση που άμεσα θα του αποδώσουμε, θα προκύψει όταν διασφαλιστεί και η αντίστοιχη χρηματοδότηση. Στόχος, να μπορέσουμε το επόμενο καλοκαίρι να το δώσουμε προς χρήση».
Μ. ΦΑΚΚΟΣ: ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ
Την ευχή του να αξιοποιηθεί το κτίριο που προοριζόταν να στεγάσει το Μουσείο Ιστορίας της Ωτορινολαρυγγολογίας στην Κω, ένα κτίριο που παραμένει εγκαταλελειμμένο και ρημάζει εδώ και 20 χρόνια, εξέφρασε σε επικοινωνία μας, ο πρώην Δήμαρχος Κω κ. Μιλτιάδης Φάκκος.
Ο κ. Φάκκος, ο οποίος ως Δήμαρχος Κω είχε καταλυτικό ρόλο στην πορεία του έργου, θυμήθηκε την ιστορία της δημιουργίας του κτιρίου, αλλά και την απόφαση για την παραχώρησή του στον Δήμο Κω από την Πανελλήνιας Εταιρεία ΩΡΛ.
Όπως ανέφερε, η ιδέα για τη δημιουργία ενός Μουσείου Ιστορίας της Ωτορινολαρυγγολογίας στην Κω τέθηκε από τον Βέλγο καθηγητή Jean F. E. Marquet, τότε Πρόεδρο της Παγκόσμιας Εταιρείας Ωτορινολαρυγγολογίας (International Federation of Otorhinolaryngological Societies), ο οποίος διατηρούσε εξαιρετικές σχέσεις με τον τότε Πρόεδρο της Πανελλήνιας Εταιρείας ΩΡΛ και μετέπειτα Πρόεδρο της Παγκόσμιας Εταιρείας, καθηγητή Λεωνίδα Μανωλίδη.
Οι δύο καθηγητές επισκέφθηκαν την Κω και αποφασίστηκε η δημιουργία του κτιρίου, μέσω χρηματοδότηση από την Πανελλήνια Εταιρεία ΩΡΛ. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 2002, αν και παρέμεναν ορισμένες μικροπαρεμβάσεις που έπρεπε να γίνουν (κυρίως η τοποθέτηση τουαλετών και ειδών υγιεινής).
Ο καθηγητής Λεωνίδας Μανωλίδης, όπως θυμάται ο πρώην Δήμαρχος, επισκεπτόταν συχνά την Κω, προκειμένου να επιβλέπει από κοντά την πορεία των εργασιών, ενώ έδωσε και ο ίδιος προσωπικά χρήματα, τόσο για την αγορά του οικοπέδου, όσο και για την αποπεράτωση του έργου.
«Ο Λ. Μανωλίδης, ερχόταν συχνά στην Κω για να επιβλέπει τις εργασίες. Όταν το κτίριο ήταν πλέον στο τελικό στάδιο, τον έπεισα ότι θα ήταν καλύτερο να περάσει στα χέρια του Δήμου, ώστε να υπάρχει ένας φύλακας, αλλά και να μπορούν να γίνονται άμεσα οι παρεμβάσεις που θα χρειάζονταν», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Φάκκος.
Η πρότασή του, έγινε τελικά αποδεκτή από τον καθηγητή και λίγο πριν την αποχώρηση του κ. Φάκκου από τη Δημαρχία, το 2006, οι δύο άνδρες υπέγραψαν τα σχετικά συμβόλαια, με τα οποία το κτίριο παραχωρήθηκε στον Δήμο Κω.
Ο πρώην Δήμαρχος κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο ενδιαφέρον που επέδειξε ο Λεωνίδας Μανωλίδης για την υλοποίηση του έργου και την ολοκλήρωσή του, σημειώνοντας πως, με δική του πρόταση, ο καθηγητής τιμήθηκε στη συνέχεια ως Επίτιμος Δημότης της Κω.
Ωστόσο, δύο δεκαετίες μετά την ολοκλήρωση και την παραχώρηση του κτιρίου στον Δήμο, ο χώρος παραμένει αναξιοποίητος, με την εικόνα εγκατάλειψης να προκαλεί προβληματισμό, όπως αναφέρει. «Δυστυχώς, μετά την παραχώρηση, μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κάτι και το κτίριο ρημάζει. Μόνο κάποιες παρεμβάσεις έγιναν πάλι από τον Δήμαρχο Κ. Καϊσερλη το 2011, αλλά μετά πάλι τίποτα. Μακάρι να βρεθεί κάποιος τρόπος να αξιοποιηθεί προς όφελος της Κω», σημείωσε ο κ. Φάκκος.
Δ. ΜΥΛΩΝΑΣ: ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΘΕΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟ
Ο κ. Δημήτρης Μυλωνάς, πολιτικός μηχανικός του έργου κατασκευής του κτιρίου, μας ανέφερε την απογοήτευσή του για την εξέλιξη του κτιρίου, που το βλέπει να ρημάζει τόσα χρόνια.
«Δυστυχώς – είπε- ένα υπέροχο κτίριο, ρημάζει εδώ και τόσα χρόνια αφού δεν βρέθηκε κάποιος ικανός Δήμαρχος να το αξιοποιήσει μετά την παραχώρησή του στο Δήμο το 2006. Η άδεια κατασκευής του κτιρίου εκδόθηκε το 1996 και οι εργασίες ξεκίνησαν λίγο αργότερα και ολοκληρώθηκαν το 2002 , όσον αφορά το κομμάτι κατασκευής που είχα αναλάβει εγώ, ενώ έμενε να γίνουν κάποιες μικροπαρεμβάσεις. Το κόστος συνολικά του έργου για την κατασκευή του, ήταν 54 εκ. δρχ. Θυμάμαι τότε ο καθηγητής Λεωνίδας Μανωλίδης σκεφτόταν για το αν θα πρέπει να το παραχωρήσει στο Δήμο ή όχι. Ζήτησε την γνώμη μου και του είπα, ότι δεν πρέπει να το παραχωρήσει, καθώς δεν θα αξιοποιηθεί και θα ρημάξει και του πρότεινα να το παραχωρήσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ή το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Ο τότε Δήμαρχος κ. Φάκκος τον έπεισε τελικά και το παραχώρησε και απ’ ότι φαίνεται και από το αποτέλεσμα, δυστυχώς επιβεβαιώθηκα. Του είχα πει του καθηγητή, τουλάχιστον να βάλει μια ρήτρα, αν δεν αξιοποιηθεί το κτίριο σε 5 χρόνια, να επιστρέψει πίσω στην Πανελλήνια Εταιρεία, όμως ούτε αυτό το έκανε. Μετά το 2006 δυστυχώς καμία Δημ. Αρχή δεν έδειξε ενδιαφέρον και το κτίριο ρήμαξε. Τώρα χρειάζονται μεγάλες παρεμβάσεις, γιατί θεωρώ ότι το κτίριο είναι σε ερειπιώδη κατάσταση. Έχω στείλει αρκετές επιστολές διαμαρτυρίας για το συγκεκριμένο θέμα σε όλους τους Δημάρχους όμως δεν έγινε τίποτα».
Κ. ΚΑΪΣΕΡΛΗΣ: ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩ ΝΑ ΡΗΜΑΖΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ
Ο πρώην Δήμαρχος Κω κ. Κ. Καϊσερλης, ήταν αυτός που μαζί με τον Λ. Μανωλίδη βρήκαν το οικόπεδο και προχώρησε η κατασκευή του. «Θυμάμαι ότι πήγαμε με τον καθηγητή στον τότε Έπαρχο Β. Ξυπολυτά, όπου του παραχώρησε ένα οικόπεδο για να γίνει το κτίριο, όμως ο καθηγητής, ήθελε το οικόπεδο αυτό να είναι κοντά στο Ιπποκράτειο Ίδρυμα και το Ασκληπιείο και έτσι του βρήκα ένα άλλο οικόπεδο και το αγόρασε. Αρκετά από τα χρήματα για το έργο, τα έβαλε από την τσέπη του ο καθηγητής. Η Κως του οφείλει πολλά και ευτυχώς που τιμήθηκε αργότερα επί Δημαρχίας Φάκκου. Δυστυχώς, το κτίριο μετά την παραχώρησή του, το 2006, όχι μόνο δεν αξιοποιήθηκε, αλλά το άφησαν να ρημάξει. Όταν επέστρεψα το 2011 ως Δήμαρχος πήγαμε, και κάναμε κάποιες παρεμβάσεις, στο κτίριο εσωτερικά αλλά και στον περιβάλλοντα χώρο. Ήθελα να το αξιοποιήσουμε ως Ερευνητικό Κέντρο για τους νέους. Βέβαια, τότε είχε αρχίσει η οικονομική κρίση και τα μνημόνια και έτσι μας σταμάτησαν, δεν υπήρχαν χρήματα και δυστυχώς, μετά δεν ασχολήθηκε κανείς, μέχρι σήμερα. Είναι ντροπή για την Κω, τόση προσπάθεια που έγινε από κάποιους ανθρώπους να απαξιώνεται και να βλέπουμε μέρα με τη μέρα το κτίριο να ρημάζει».
* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του "ΒτΚ" , 1 /9/2026)
