Όλο και περισσότερες γυναίκες βρίσκουν την δύναμη να "αποδράσουν" από το κακοποιητικό περιβάλλον και με την βοήθεια ειδικών, να ξεκινήσουν ξανά
"Χαλαρή" προς τους δράστες η Δικαιοσύνη - Μαραθώνιες οι δικαστικές διαδικασίες
Τα τελευταία χρόνια, η καθημερινότητα στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια διαρκή δοκιμασία για χιλιάδες συνανθρώπους μας, οι οποίοι καλούνται να ανταπεξέλθουν σε ολοένα και μεγαλύτερες οικονομικές και ψυχολογικές πιέσεις.
Η συνεχής αύξηση των τιμών στα βασικά αγαθά, οι "δυσανάλογοι" μισθοί, τα κόκκινα δάνεια και τα άφταστα ενοίκια έχουν συνθέσει ένα ασφυκτικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο πολλοί δυσκολεύονται ακόμη και να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Η οικονομική ανασφάλεια και το άγχος για την επιβίωση μετατρέπονται συχνά σε θυμό, απογοήτευση και ψυχολογική πίεση.
Αυτή η συσσωρευμένη ένταση όμως, δεν μένει πάντα "σιωπηλή". Συχνά εκτονώνεται με βίαιες συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσα στο ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον και τις περισσότερες φορές, στρέφεται προς τους πιο αδύναμους ή οικείους ανθρώπους, όπως η σύντροφος, ένα παιδί ή ένας ηλικιωμένος γονέας.
Σίγουρα οι λόγοι που θα οδηγήσουν έναν άνθρωπο σε οποιαδήποτε μορφή βίας, δεν μπορεί να είναι μόνο εξωγενείς (υπάρχουν πολλοί που έχουν την προδιάθεση, είτε βιολογικά, είτε εξ αιτίας ερεθισμάτων από την παιδική τους ηλικία), ενώ όποια και αν είναι η αιτία ή η αφορμή, δεν μπορεί αυτή (η πράξη βίας) να δικαιολογηθεί.
Δεδομένα λοιπόν, τα περιστατικά αυτά, με τα χρόνια έχουν αυξηθεί δραματικά (όπως δείχνουν επίσημα στοιχεία) και το πιο ανησυχητικό από όλα, είναι ότι ενδέχεται να υπάρχουν πολλά ακόμα, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο, το θύμα έχει διστάσει να καταγγείλει στις αρχές.
Είτε από φόβο, είτε από ντροπή (όπως κάποιες φορές συμβαίνει σε μικρές κοινωνίες), το θύμα αγνοεί τα πρώτα σημάδια και εμμένει να σιωπά όταν τα περιστατικά επιδεινωθούν, με αποτέλεσμα να έχει τελικώς, πολύ άσχημη κατάληξη.
Δυστυχώς, όσο και αν "λάμπει" η Κως (μορφολογικά - οικονομικά - σε ποιότητα ζωής), δεν φαίνεται να εξαιρείται της μάστιγας αυτής. Συμφώνα με τα στοιχεία του Αστυνομικού Τμήματος Κω, τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, έχουν αυξηθεί σημαντικά (τετραπλασιαστεί) μέσα σε λίγα μόλις χρόνια (ιδιαίτερα από το 2024 και μετά). Συγκεκριμένα, από 33 καταγεγραμμένα περιστατικά το 2021, ο αριθμός εκτοξεύθηκε στα 132 το 2025, ενώ στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι υποθέσεις αφορούν κακοποίηση γυναικών από τον σύζυγο ή σύντροφό τους, αποκαλύπτοντας ένα κοινωνικό φαινόμενο που πλέον λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις και απαιτεί συλλογική αφύπνιση.
Αναλυτικότερα τα στοιχεία από την Αστυνομία:
- Το 2021 είχαμε 33 καταγεγραμμένα περιστατικά
- Το 2022 είχαμε 30
- Το 2023 είχαμε 33
- Το 2024 είχαμε 93
- Το 2025 είχαμε 132
- Το 2026 (το πρώτο τρίμηνο) είχαμε 21.
* Να σημειωθεί ότι από τις 10/6/24 λειτουργεί στο Αστυνομικό Τμήμα Κω, Γραφείο Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας, στελεχωμένο από 8 άτομα.
Τα θύματα μπορούν να επικοινωνούν για βοήθεια στα τηλέφωνα:
- Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών του Δήμου Κω: 2242067420
- Γραμμή SOS 15900: Εθνικής εμβέλειας για γυναίκες θύματα βίας.
- Άμεση Δράση (100): Για επείγοντα περιστατικά.
- Γραμμή 1056: "Το Χαμόγελο του Παιδιού" για θέματα κακοποίησης ανηλίκων.
- Ιστοσελίδα ΕΛ.ΑΣ.: astynomia.gr - Οδηγός για την ενδοοικογενειακή βία στο
Όπως φαίνεται και από τα στοιχεία της Αστυνομίας Κω, οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας δεν αποτελούν πλέον, "μεμονωμένα περιστατικά" και δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται πια, ως "ιδιωτική οικογενειακή υπόθεση", αλλά ως ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που λαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις και απαιτεί άμεση και συντονισμένη παρέμβαση από όλους τους θεσμούς.
Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία θύματος κακοποίησης, που περιγράφει στο «Βήμα της Κω» τα όσα εφιαλτικά έζησε, καλώντας όλες τις γυναίκες να δείξουν την απαραίτητη δύναμη και να καταγγείλουν τα περιστατικά, καθώς μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο. «Η σιωπή – όπως μας λέει- βοηθάει μόνο το θύτη και την εξάπλωση του φαινομένου αυτού, που ίσως αύριο χτυπήσει και την δική σας πόρτα».
Σε επικοινωνία που είχαμε για το θέμα, με Ψυχολόγους της Κω, μας επισήμαναν αρχικά, πως η αύξηση των καταγγελιών δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πολλαπλασιάστηκαν ξαφνικά τα περιστατικά, αλλά ότι πιθανότατα, περισσότερες γυναίκες βρίσκουν το θάρρος να σπάσουν τη σιωπή τους και να ζητήσουν βοήθεια. Όπως εξηγούν, η κακοποίηση (σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή οικονομική) εγκλωβίζει τα θύματα σε έναν φαύλο κύκλο φόβου, ενοχής και εξάρτησης. «Η σιωπή πρέπει να σπάει και να σταματήσει ο φόβος», σημειώνουν, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε γυναίκα που βιώνει κακοποιητική συμπεριφορά, να απευθυνθεί άμεσα στις αρμόδιες υπηρεσίες, στην αστυνομία, σε κοινωνικές δομές ή σε ειδικούς ψυχικής υγείας. Τονίζουν επίσης, ότι η αντιμετώπιση του φαινομένου δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στην καταστολή, καθώς απαιτείται πρόληψη, εκπαίδευση, ενημέρωση και ουσιαστική καλλιέργεια κουλτούρας μηδενικής ανοχής, απέναντι σε κάθε μορφή βίας.
Από την νομική διάσταση του πράγματος, ο δικηγόρος κ. Μ. Εκατομμάτης επισημαίνει ότι, παρά τις σημαντικές θεσμικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών, παρατηρείται μία χαλαρότητα στην αντιμετώπιση των δραστών από την Δικαιοσύνη, ζητώντας παράλληλα την επιτάχυνση των διαδικασιών απονομής δικαιοσύνης.
Η Κως, όπως και ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία, βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη πραγματικότητα που δεν επιτρέπει αδιαφορία. Κάθε αριθμός στη στατιστική, αντιστοιχεί σε μια ανθρώπινη ιστορία πόνου, φόβου και συχνά σιωπηλής απόγνωσης. Το μήνυμα που εκπέμπουν οι ειδικοί είναι σαφές, καμία γυναίκα δεν είναι μόνη. Η κοινωνία οφείλει να ακούσει, να στηρίξει και να δράσει. Γιατί η σιωπή δεν είναι λύση, είναι συνένοχη!
H ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΟΥ ΒΙΩΣΕ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ: ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΜΕΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΡΙΖΩΜΕΝΟ
Με θάρρος και δύναμη ψυχής, μία συμπολίτισσά μας, η οποία για ευνόητους λόγους επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της, αποφάσισε να μοιραστεί τη δική της συγκλονιστική εμπειρία κακοποίησης από τον σύντροφό της, στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε γυναίκα που βιώνει ανάλογες καταστάσεις, να μη σιωπά, να ζητά βοήθεια και να απομακρύνεται εγκαίρως από κάθε κακοποιητικό περιβάλλον.
Όπως περιγράφει, η αρχή της σχέσης της δεν προμήνυε όσα θα ακολουθούσαν. Ωστόσο, μόλις λίγους μήνες αργότερα, η συμπεριφορά του συντρόφου της άλλαξε δραματικά. Η ζήλια, η χειριστική συμπεριφορά, η απομόνωσή της από φίλους και οικογένεια και οι συνεχείς απειλές έγιναν μέρος της καθημερινότητάς της.
«Δεν είναι εύκολο για μία γυναίκα να μιλήσει γι’ αυτά που περνάει», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Έζησα μία κακοποιητική σχέση με βίαιους ξυλοδαρμούς, μέχρι και απόπειρα να με κάψει ζωντανή. Παρότι δεν είχα παιδιά και θεωρητικά θα μπορούσα πιο εύκολα να φύγω, στην πράξη ήταν πολύ δύσκολο».
Για περίπου δύο χρόνια ζούσε μέσα στον φόβο. Οι μώλωπες και τα σημάδια της βίας κρύβονταν πίσω από δικαιολογίες που επαναλάμβανε σε φίλους και συναδέλφους, προσπαθώντας να καλύψει την αλήθεια. «Έλεγα ότι έπεσα, ότι γλίστρησα… Δεν μπορούσα να παραδεχτώ τι συνέβαινε», εξομολογείται.
Η ίδια απευθύνθηκε αρκετές φορές στην Αστυνομία, χωρίς όμως –όπως τονίζει– να λάβει τη στήριξη και την αντιμετώπιση που χρειαζόταν εκείνη την περίοδο. Μάλιστα, περιγράφει περιστατικό κατά το οποίο, ενώ είχε μεταβεί αιμόφυρτη μετά από άγριο ξυλοδαρμό, αστυνομικός φέρεται να της είπε: «Με εσένα θα ασχολούμαστε συνέχεια;». Η στάση αυτή την αποθάρρυνε και την έκανε να αποχωρήσει.
Η υπόθεση άρχισε να παίρνει τον δρόμο της Δικαιοσύνης όταν η ίδια μετέβη στο νοσοκομείο, γεμάτη αίματα από τον ξυλοδαρμό, και οι γιατροί ενημέρωσαν τις Αρχές. Ωστόσο, όπως καταγγέλλει, ακόμη και τότε η προστασία που της παρασχέθηκε δεν ήταν επαρκής. Ο δράστης αφέθηκε ελεύθερος την επόμενη ημέρα και συνέχισε να την απειλεί έξω από το σπίτι της, αναγκάζοντάς τη τελικά να αλλάξει κατοικία προκειμένου να προστατευθεί.
Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει περισσότερα από έξι χρόνια, η δικαστική διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί. Η ίδια εκφράζει την αγανάκτησή της για τις χρονοβόρες διαδικασίες και την καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης.
«Δεν γίνεται μία γυναίκα να περνά έναν τέτοιο Γολγοθά επί χρόνια χωρίς να δικαιώνεται άμεσα. Οι νόμοι πρέπει να γίνουν ακόμη πιο αυστηροί και η προστασία ουσιαστική», υπογραμμίζει.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην ανάγκη οι γυναίκες να αναγνωρίζουν έγκαιρα τα πρώτα σημάδια κακοποιητικής συμπεριφοράς και να απομακρύνονται πριν η κατάσταση γίνει επικίνδυνη. Όπως εξηγεί, οι θύτες συχνά καλλιεργούν ενοχές στα θύματά τους, πείθοντάς τα ότι ευθύνονται οι ίδιες για τη βία που δέχονται.
«Δεν πρέπει να πέσουν σε αυτή την παγίδα. Να μιλούν αμέσως, να καταγγέλλουν και να φεύγουν. Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά. Ένα τέτοιο περιβάλλον καταστρέφει την ψυχολογία τους και αφήνει βαθιά τραύματα».
Η ίδια αναφέρεται με ευγνωμοσύνη στη βοήθεια που έλαβε από το Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης του Δήμου Κω, τονίζοντας πως η ψυχολογική υποστήριξη είναι απαραίτητη για κάθε θύμα κακοποίησης.
«Το τραύμα μένει μέσα σου ριζωμένο. Χρειάζεσαι ανθρώπους να σε στηρίξουν για να μπορέσεις να σταθείς ξανά στα πόδια σου», λέει συγκινημένη.
Κλείνοντας, απευθύνει μία έκκληση προς κάθε γυναίκα που βιώνει βία μέσα στο σπίτι της:
«Να μη σιωπήσει. Να μιλήσει. Υπάρχουν άνθρωποι και δομές που μπορούν να βοηθήσουν. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να ζει μέσα στον φόβο».
Μ. ΕΚΑΤΟΜΜΑΤΗΣ: ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΩ
Ο έμπειρος νομικός της Κω κ. Μιχάλης Εκατομμάτης, που έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με παρόμοια περιστατικά, μας δηλώνει ότι μετά τον κορωνοϊό υπάρχει έξαρση του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας, ενώ τονίζει ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται «χαλαρότητα» ως προς την αντιμετώπιση του δράστη από την Δικαιοσύνη.
«Όταν λέμε ενδοοικογενειακή βία – είπε- δεν αφορά απαραίτητα όσους είναι παντρεμένοι, αφορά και τα ζευγάρια που έχουν μόνιμη σχέση εκτός γάμου, τα παιδιά ενός ζευγαριού, ακόμα και συγγενείς εξ αίματος και εξ αγχιστείας, αλλά και πρώην συζύγους. Στην συντριπτική τους πλειονότητα, τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας στην Κω, αφορούν κακοποίηση γυναίκας από άνδρα. Η ενδοοικογενειακή βία, δεν είναι μόνο η σωματική βία, αλλά και η ψυχολογική βία, η οικονομία βία, η σεξουαλική βία, η παραμέληση. Δυστυχώς παρατηρούμε ότι τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την περίοδο του κορωνοϊού, υπάρχει μία ανησυχητική αύξηση του φαινομένου και στην περιοχή μας. Κάθε εβδομάδα έχουμε πάνω από ένα περιστατικό στα Δικαστήρια που αφορά ενδοοικογενειακή βία. Και αυτό που με ανησυχεί, είναι ότι δεν πρόκειται για ζευγάρια κάποιας μεγάλης ηλικίας, που ίσως να έχουν διαφορετική αντίληψη του ρόλου της γυναίκας και του άνδρα, αλλά για νεαρά ζευγάρια 30-35 ετών. Από την εμπειρία μου έχω δει ότι οι περισσότεροι που εμπλέκονται σε τέτοιες περιπτώσεις (θύτες ή θύματα) είχαν βιώσει στο οικογενειακό τους περιβάλλον τέτοια περιστατικά και γι’ αυτό θεωρώ ως το σημαντικότερο όπλο για το φαινόμενο αυτό, την παιδεία που πρέπει να παίρνουμε από την οικογένειά μας. Έχει χαθεί η αρετή και η τιμή στην Ελληνική οικογένεια. Ξέραμε ότι δεν σηκώνουμε χέρι σε γυναίκα και ηλικιωμένο, όμως τώρα όλα αυτά έχουν ανατραπεί. Και όλο αυτό δημιουργεί όπως βλέπουμε πρόβλημα και στην επόμενη γενιά. Παιδιά που ζουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον καταντάνε αρκετές φορές ψυχικά ανάπηρα, και γι’ αυτό πρέπει οι γυναίκες που δέχονται κακοποίηση να απομακρύνονται από αυτό το περιβάλλον. Ορισμένες νιώθουν τύψεις, ότι φταίνε εκείνες, ότι έχουν ευθύνη και έτσι δεν καταγγέλλουν ή δεν απομακρύνονται από ένα τέτοιο περιβάλλον και αυτό είναι κακό, τόσο για τις ίδιες όσο και για τα παιδιά».
ΧΑΛΑΡΗ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΑΣΤΕΣ
Ο κ. Εκατομμάτης, ανέφερε επίσης, ότι ενώ μετά το περιστατικό με την δολοφονία της Κυριακής Γρίβα, έξω από το Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων Αναργύρων τον Απρίλιο του 2024, οι δικαστές ήταν πιο αυστηροί απέναντι στους δράστες, τώρα πάλι παρατηρείται χαλαρότητα.
«Ποινές – είπε- υπάρχουν όμως βλέπω το τελευταίο διάστημα μία χαλαρότητα απέναντι στους δράστες, γεγονός που ίσως τους κάνει να πράττουν πάλι το ίδιο, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που μένουν ξανά ελεύθεροι με αναστολή. Στις αίθουσες των ποινικών δικαστηρίων καθημερινά εκδικάζονται δεκάδες υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας. Σε πολλές περιπτώσεις και όταν είναι πλημμεληματικής μορφής επιτάσσεται μερική έκτιση ποινής, παρόλο που στα πλαίσια του προηγούμενου ποινικού νόμου επικρατεί ο κανόνας των αναστολών ποινής.
Μου είχε τύχει περιστατικό στην Κω, όπου ο δράστης, είχε επαναλάβει το ίδιο 3 φορές (σωματική βία απέναντι σε γυναίκα) όμως υπήρχε μία αδικαιολόγητη χαλαρότητα από την Δικαιοσύνη που του αναγνώρισε ελαφρυντικά και έπεσε στα μαλακά.
Επίσης, άλλο ένα σημαντικό πρόβλημα, είναι ότι δεν υπάρχει ένας μηχανισμός, όπου ο Δικαστής θα μπορεί να βλέπει εάν κάποιος έχει διαπράξει ξανά το ίδιο αδίκημα. Έτσι μπορεί κάποιος να έχει χειροδικήσει και στο παρελθόν, όμως αυτό δεν μπορεί να το δει ο Δικαστής, αλλά ούτε και ο Δικηγόρος και έτσι μπορεί να μην τιμωρηθεί όπως πρέπει, γιατί είναι διαφορετική η ποινή, για κάποιον που επαναλαμβάνει ένα αδίκημα.
Πρέπει τα θύματα να βρουν την δύναμη να αντιδράσουν, να καταγγείλουν το έγκλημα και να κινηθούν νομικά, τόσο σε ποινικό όσο και σε αστικό επίπεδο εναντίον του θύτη, αλλά και η απονομή της Δικαιοσύνης να γίνεται με γρηγορότερους ρυθμούς».
ΟΙ ΠΟΙΝΕΣ
Οι ποινές για την ενδοοικογενειακή βία περιλαμβάνουν φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών έως και καθείρξεις 5-15 ετών για σοβαρές σωματικές βλάβες ή βιασμούς, ενώ πλέον αυξάνονται όταν η βία τελείται ενώπιον ανηλίκων. Αναλυτικότερα:
- Ενδοοικογενειακή Σωματική Βλάβη: Φυλάκιση τουλάχιστον 1 έτους για απλή/ελαφριά σωματική βλάβη.
- Επικίνδυνη Σωματική Βλάβη: Φυλάκιση τουλάχιστον 2 ετών.
- Βαριά Σωματική Βλάβη: Κάθειρξη έως 10 έτη.
- Απειλή - Παράνομη Βία: Φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών, με δυνατότητα επιβολής αυστηρότερων μέτρων αν η απειλή συνοδεύεται από βία ή κακοποίηση.
- Σεξουαλική Κακοποίηση/Βιασμός: Κάθειρξη 10-15 έτη, ειδικά αν το θύμα είναι ανήλικο.
- Παραβίαση Περιοριστικών Όρων: Αυτόφωρη διαδικασία και φυλάκιση τουλάχιστον 1 έτους.
Π. ΣΑΛΟΥΡΟΥ: ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Η ΣΙΩΠΗ
Επικοινωνήσαμε με την κ. Πέγκυ Σαλούρου, ψυχολόγο, κοινωνική λειτουργό και ομαδική αναλύτρια, η οποία μας παραχώρησε μία μίνι συνέντευξη για την ενδοοικογενειακή βία, καλώντας τα θύματα να σπάσουν την σιωπή τους και να σταματήσει ο φόβος, που είναι το κυριότερο εργαλείο του κακοποιητή, ενώ αναφέρει ότι η κοινωνία μας, πρέπει να ωριμάσει και να σταθεί δίπλα στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας.
ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΞΑΡΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
- Παρατηρείτε πράγματι αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας τα τελευταία χρόνια και αν ναι, ποιοί παράγοντες θεωρείτε ότι συμβάλλουν στην έξαρση του φαινομένου;
Εν έτει 2026 η ενδοοικογενειακή και έμφυλη βία παραμένει ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα με τις καταγγελίες για σεξουαλική βία να παρουσιάζουν σημαντική αύξηση, σύμφωνα με την 6η Ετήσια Έκθεση της γενικής Γραμματείας Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σημαντικό είναι εδώ να παραθέσουμε το γεγονός της αύξησης των καταγγελιών και όχι απαραίτητα της αύξησης των περιστατικών ενδοιοκογενειακής βίας, μιας και η βία κατά των γυναικών αποτελούσε πάντα μια επώδυνη πραγματικότητα. Ταραχώδη κοινωνικά γεγονότα ωστόσο, όπως η οικονομική κρίση και η πανδημία του covid ενδέχεται να έχουν συμβάλλει στην έξαρση του φαινομένου. Την ίδια στιγμή, η ευρύτερη ανάδειξη του φαινομένου, η κοινωνική αλληλεγγύη και το σπάσιμο της σιωπής, οι αποτελεσματικότεροι μηχανισμοί προστασίας (panic button) και η δημιουργία ειδικών γραφείων αντιμετώπισης της ενδοοικογενειακής βίας διευκολύνουν τις καταγγελίες.
- Γιατί οι γυναίκες εξακολουθούν να αποτελούν την πλειονότητα των θυμάτων;
Πράγματι οι περισσότερες καταγγελίες αφορούν γυναίκες θύματα (περίπου 70-80 %), ενώ οι δράστες στην πλειοψηφία τους είναι άνδρες. Βαθιά ριζωμένες πατριαρχικές αντιλήψεις, χρόνιες ιστορικές ανισότητες και στερεότυπα που ακόμα μεσουρανούν, οδηγούν στην διαιώνιση του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας. Στα παραπάνω προστίθεται και η κοινωνική ανοχή που δικαιολογεί πολλές φορές την βία, υποβαθμίζοντας την ευθύνη του κακοποιητή και μεταφέροντάς την στο θύμα.
ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
- Γιατί πολλές γυναίκες δυσκολεύονται να καταγγείλουν την βία ή να αποχωρήσουν;
Οικονομική εξάρτηση, κοινωνική απομόνωση, ανεπαρκές θεσμικό πλαίσιο συντελούν ώστε πολλές φορές να μην καταγγέλλεται η ενδοοικογενειακή βία. Ο φόβος αντιποίνων και η προσπάθεια προστασίας των παιδιών, κρατά πολλές γυναίκες εγκλωβισμένες στο κακοποιητικό περιβάλλον.
Σπουδαίο ρόλο παίζουν ψυχολογικοί παράγοντες, καθώς συμβαίνει συχνά η γυναίκα που ζει σε βίαιο ενδοοικογενειακό περιβάλλον να αισθάνεται ενοχές η ίδια, να θεωρεί ίσως ότι ευθύνεται για τα βίαια ξεσπάσματα του συντρόφου της και να πιστεύει ότι δεν αξίζει κάτι καλύτερο ως συμπεριφορά. Αν ψάξουμε το ιστορικό των ατόμων που ανέχονται ή και ασκούν την βία, θα παρατηρήσουμε συχνά μια επανάληψη του κύκλου της βίας, την οποία τα άτομα βίωσαν στο γονεϊκό οικογενειακό τους περιβάλλον.
- Θεωρείτε ότι οι κρατικοί μηχανισμοί προστασίας λειτουργούν επαρκώς;
Φαίνεται να γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια από την πλευρά του κρατικού μηχανισμού, ώστε να καταγγέλλονται περιστατικά βίας και να προλαμβάνεται μια δυσμενής εξέλιξη περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας. Η γραμμή SOS 15900 που λειτουργεί 24/7, το panic button, τα Συμβουλευτικά Κέντρα Υποστήριξης Γυναικών, οι Δομές φιλοξενίας Γυναικών και η Αστυνομία είναι οι θεσμικές λύσεις και προτάσεις, στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί το άτομο που βιώνει οποιαδήποτε μορφή βίας. Υπάρχει ακόμα ωστόσο μεγάλη δυσπιστία και συχνά φόβος των γυναικών στο να αναζητήσουν υποστήριξη σε μια κοινωνική δομή.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
- Πως μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τις νεότερες γενιές, ώστε να αναγνωρίζουν έγκαιρα κακοποιητικές συμπεριφορές;
Σημαντικό ρόλο κατά την γνώμη μου παίζει το ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε. Ένα περιβάλλον που προσφέρει στο παιδί συναισθηματική ασφάλεια, επαρκή φροντίδα, ενημέρωση και εμπερίεξη, θα δημιουργήσει και έναν υγιή ενήλικα που δεν θα ανεχτεί οποιασδήποτε μορφής βία και φυσικά δεν θα την ασκήσει. Εξίσου σημαντική είναι και η σχολική εκπαίδευση των παιδιών. Ένα σχολείο που θα καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση και τα υγιή όρια μιας ασφαλούς συνύπαρξης σε μια μεγάλη ομάδα, θα συμβάλλει σε μια πιο υγιή κοινωνία. Και βέβαια η εκπαίδευση των γονέων και η υποστήριξή τους στον δύσκολο ρόλο τους, θα συμβάλλει σημαντικά
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ
- Τι θα λέγατε σε μια γυναίκα που φοβάται να ζητήσει βοήθεια και ποιο μήνυμα θέλετε να στείλετε στην κοινωνία για τη σιωπή γύρω από το φαινόμενο;
Είναι ίσως εύκολο να πούμε σε μια γυναίκα θύμα ενδοοικογειακής βίας «Μίλα» ή «Φύγε»... Είναι πιο δύσκολο να οργανώσουμε μια κοινωνία που δεν θα επιτρέπει τέτοια φαινόμενα και θα προστατεύει τα θύματα πάσης μορφής βίας. Κατά την γνώμη μου ωστόσο, αυτό είναι μονόδρομος. Την ευθύνη για τα φαινόμενα αυτά δεν την έχει μόνο ο κακοποιητής, που συχνά έχει και ο ίδιος πέσει θύμα ενδοοικογενειακής βίας ως παιδί, αλλά ολόκληρη η κοινωνία. Η σιωπή πρέπει να σπάσει, ο φόβος χρειάζεται να σταματήσει να είναι το κυριότερο εργαλείο του κακοποιητή και η κοινωνία μας να ωριμάσει και να σταθεί δίπλα στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας.
ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΔΗΜΟΥ ΚΩ: Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ…
Επικοινωνήσαμε επίσης με την κ. Διονυσία Διακογιάννη και τα υπόλοιπα στελέχη του Κέντρου Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών Δήμου Κω, το οποίο προσφέρει σημαντικό έργο, τονίζοντας μας ότι οι αυξημένοι αριθμοί των περιστατικών αποτυπώνουν όχι μόνο την έκταση του φαινομένου, αλλά και τη σταδιακή ενδυνάμωση των γυναικών να αναζητήσουν βοήθεια και προστασία. Όπως μας λένε, πίσω από κάθε περιστατικό βρίσκεται μια προσωπική ιστορία φόβου, πίεσης και συχνά σιωπής πολλών ετών, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της ύπαρξης και της συνεχούς ενίσχυσης των δομών υποστήριξης στο νησί. Επίσης στέλνουν μήνυμα ότι η σιωπή δεν πρέπει να είναι πιο δυνατή από τη φωνή μας. Αναλυτικά η συνέντευξή μας με τα στελέχη της Δομής:
ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ 2013
- Από πότε λειτουργεί το Κέντρο και ποιος ο ρόλος – στόχος του; Τι υπηρεσίες μπορεί να προσφέρει σε όσες έχουν ανάγκη;
Το Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών Δήμου Κω λειτουργεί από τον Ιούλιο του 2013 και όλα αυτά τα χρόνια έχει δεχθεί εκατοντάδες αιτήματα βοήθειας. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια γυναίκα που προσπάθησε να σταθεί ξανά όρθια. Μια γυναίκα που ίσως φοβήθηκε να μιλήσει. Που δίστασε να καταγγείλει. Που γύρισε πίσω γιατί δεν είχε πού να πάει, γιατί είχε παιδιά, γιατί δεν είχε οικονομική στήριξη ή γιατί κανείς δεν της έμαθε ότι αξίζει μια ζωή χωρίς φόβο. Το Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξη αποτελεί μια εξειδικευμένη υπηρεσία του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικών Ισότητας των Φύλων του Δήμου Κω, με έδρα το Ζηπάρι, στην οποία μπορούν να απευθύνονται γυναίκες που έχουν υποστεί ή υφίστανται:
• Ψυχολογική, συναισθηματική ή λεκτική βία (εκφοβισμό, απειλές, εξευτελισμός, τρομοκρατία)
• Σωματική βία (χτυπήματα, καψίματα, κλωτσιές)
• Οικονομική βία (οικονομικός έλεγχος)
• Σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, σε κοινωνικό χώρο, στην οικογένεια (πράξεις, προσβολές, σχόλια σεξουαλικού χαρακτήρα κτλ.)
• Βιασμό ή απόπειρα βιασμού
• Πολλαπλές διακρίσεις ή/και κοινωνικό αποκλεισμό (προσφύγισσες, ΑΜΕΑ, κλπ)
• γυναίκες θύματα πορνείας ή trafficking (εμπορία ανθρώπων, οικονομική εκμετάλλευση της γενετήσιας ζωής κτλ.)
Το Κέντρο παρέχει ψυχολογική και κοινωνική στήριξη (εξειδικευμένη συμβουλευτική σε θέματα βίας), νομική συμβουλευτική και πληροφόρηση για τα δικαιώματα της γυναίκας, τη σχετική νομοθεσία, τις απαιτούμενες διαδικασίες για την υποβολή καταγγελίας, μήνυσης κλπ., νομική βοήθεια-legalaid (σε συνεργασία με τους κατά τόπους Δικηγορικούς συλλόγους), υπηρεσίες παραπομπής και καθοδήγηση για κάθε γυναίκα που βιώνει βία ή αποκλεισμό, συμβουλευτική απασχόλησης και προώθησης στην αγορά εργασίας σε συνεργασία με άλλους φορείς (π.χ. ΟΑΕΔ, Κέντρα Προώθησης στην Απασχόληση, Κοινωνικές Υπηρεσίες των Δήμων κλπ.), συμβουλευτική σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας και υπηρεσίες παραπομπής σε ξενώνες, στις αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές, σε νοσοκομεία ή κέντρα υγείας, σε φορείς απασχόλησης, σε φορείς φύλαξης και υποστήριξης παιδιών, ενώ ταυτόχρονα υλοποιεί δράσεις πρόληψης και ευαισθητοποίησης.
Επιπλέον, στο Κέντρο μπορούν να απευθύνονται άτομα (επαγγελματίες, εκπαιδευτικοί, συγγενείς θυμάτων βίας κτλ.) που επιθυμούν να ενημερωθούν για θέματα βίας ή άτομα που αντιμετωπίζουν άλλου τύπου ψυχοκοινωνικές δυσκολίες, ώστε να επιτευχθεί διασύνδεση με αρμόδιες υπηρεσίες και εξωτερική παραπομπή.
-Πόσα άτομα και ποιες ειδικότητες το στελεχώνουν;
Το Συμβουλευτικό Κέντρο στελεχώνεται από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό στη συμβουλευτική γυναικών, πέντε ατόμων:
Σύμβουλο υποδοχής, Κοινωνιολόγο, Κοινωνική Λειτουργό, Ψυχολόγο, Νομική σύμβουλο
ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΝΩΝΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΩ
- Ποιες δομές έχει; Μπορούν να φιλοξενηθούν γυναίκες κακοποιημένες και μέχρι πόσες ταυτόχρονα;
Το Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών είναι μέλος του δικτύου δομών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, το οποίο παρέχει ολοκληρωμένη στήριξη σε γυναίκες που έχουν βιώσει έμφυλη ή ενδοοικογενειακή βία. Σε περιπτώσεις όπου μια γυναίκα βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, το Κέντρο μπορεί να προχωρήσει σε παραπομπή σε ξενώνες φιλοξενίας του δικτύου, οι οποίοι λειτουργούν σε μυστικές τοποθεσίες για λόγους ασφαλείας. Ωστόσο, στην Κω δεν λειτουργεί αυτή τη στιγμή ξενώνας φιλοξενίας, γεγονός που σημαίνει ότι οι γυναίκες που χρειάζονται άμεση προστασία παραπέμπονται σε δομές άλλων περιοχών της χώρας.
Η φιλοξενία στους ξενώνες αφορά και μητέρες οι οποίες μπορούν να φιλοξενηθούν μαζί με τα παιδιά τους, με τη δυνατότητα να διαφέρει ανά δομή και περιοχή. Οι ξενώνες αυτοί έχουν σχεδιαστεί ώστε να παρέχουν ασφαλές περιβάλλον προσωρινής διαμονής, μέχρι οι γυναίκες να μπορέσουν να επανακτήσουν την αυτονομία και την ασφάλεια τους.
ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΧΘΕΙ 700 ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ
- Πόσα αιτήματα έχετε δεχθεί από κακοποιημένες γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια (αν μπορείτε να γίνεται όσο πιο συγκεκριμένοι γίνεται τουλάχιστον στα τελευταία 4 χρόνια);
Το Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών έχει διαχειριστεί όλα αυτά τα χρόνια περίπου 700 αιτήματα υποστήριξης, με περισσότερα από τα μισά να σχετίζονται με περιστατικά έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα υψηλό αριθμό, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι η Κως αποτελεί μια μικρή νησιωτική κοινωνία, όπου για πολλά χρόνια τέτοια περιστατικά παρέμεναν αθέατα ή αποσιωπημένα.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, το Κέντρο καταγράφει κατά μέσο όρο περίπου πενήντα με εξήντα (50-60) περιστατικά έμφυλης βίας ετησίως. Οι αριθμοί αυτοί αποτυπώνουν όχι μόνο την έκταση του φαινομένου, αλλά και τη σταδιακή ενδυνάμωση των γυναικών να αναζητήσουν βοήθεια και προστασία. Πίσω από κάθε καταγεγραμμένο περιστατικό βρίσκεται μια προσωπική ιστορία φόβου, πίεσης και συχνά σιωπής πολλών ετών, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της ύπαρξης και της συνεχούς ενίσχυσης των δομών υποστήριξης στο νησί. Επιπλέον, στο Κέντρο μπορούν να απευθύνονται και γυναίκες από όμορα νησιά, καθώς οι υπηρεσίες μας παρέχονται και τηλεφωνικά.
ΑΥΞΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
- Ισχύει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας και που οφείλεται αυτό;
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σαφής αύξηση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, όχι μόνο σε πανελλαδικό επίπεδο αλλά και σε τοπικές κοινωνίες όπως είναι η Κως. Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η αύξηση αυτή δεν σημαίνει απαραίτητα πως η βία είναι σήμερα περισσότερη από παλαιότερα, σημαίνει κυρίως ότι περισσότερες γυναίκες βρίσκουν πλέον τη δύναμη να μιλήσουν και να ζητήσουν βοήθεια. Η κοινωνία άρχισε να βλέπει πιο καθαρά αυτό που για δεκαετίες κρυβόταν. Οι γυναίκες μιλούν περισσότερο, ζητούν βοήθεια, καταγγέλλουν. Όχι γιατί η βία εμφανίστηκε ξαφνικά, αλλά γιατί η σιωπή άρχισε να σπάει. Η βία πάντα υπήρχε και ήταν υποαναφερόμενο γεγονός.
Η ενίσχυση της ενημέρωσης, η δημόσια συζήτηση γύρω από την έμφυλη βία, η κοινωνική ευαισθητοποίηση, το κίνημα #MeToo, η λειτουργία υποστηρικτικών δομών, η δημιουργία ειδικών γραφείων για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και η χρήση του Panic Button, έχουν συμβάλει ώστε περιστατικά που για δεκαετίες έμεναν κρυμμένα πίσω από το φόβο και την κοινωνική πίεση, σήμερα να καταγγέλλονται πιο συχνά.
Η βία δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια “ιδιωτική οικογενειακή υπόθεση” που μένει πίσω από “κλειστές πόρτες”, αλλά ως ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα που απαιτεί παρέμβαση και προστασία των θυμάτων. Τώρα αναγνωρίζεται ως έγκλημα που διώκεται αυτεπάγγελτα. Η πολιτεία έχει δημιουργήσει μηχανισμούς που κάνουν την καταγγελία πιο εύκολη και ασφαλή.
ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΒΟΗΘΕΙΑ
- Τι πρέπει να κάνει μία κακοποιημένη γυναίκα εάν έχει ανάγκη, που μπορεί να απευθυνθεί;
Μια γυναίκα που βιώνει οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης δεν πρέπει να μένει μόνη ή σιωπηλή απέναντι στη βία. Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα είναι να ζητήσει βοήθεια από εξειδικευμένες δομές και υπηρεσίες που μπορούν να της προσφέρουν προστασία, καθοδήγηση και ψυχολογική υποστήριξη.
Μπορεί να απευθυνθεί στο Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών του Δήμου Κω, όπου παρέχονται δωρεάν και εμπιστευτικές υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής και νομικής συμβουλευτικής. Σε περιπτώσεις άμεσου κινδύνου, υπάρχει η δυνατότητα παραπομπής σε ασφαλείς ξενώνες φιλοξενίας του δικτύου της Γενικής Γραμματείας Ισότητας.
Παράλληλα, σημαντικό ρόλο έχει η Αστυνομία και η γραμμή SOS 15900, η οποία λειτουργεί όλο το 24ωρο και παρέχει άμεση υποστήριξη και καθοδήγηση σε γυναίκες θύματα βίας. Η αναζήτηση βοήθειας είναι πράξη δύναμης και προστασίας της ίδιας και των παιδιών της.
ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΘΟΥΝ ΟΙ ΔΟΜΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ
- Υπάρχουν γυναίκες που αν και είναι κακοποιημένες και έρχονται σε εσάς δεν θέλουν να υποβάλλουν σχετική μήνυση; Υπήρξαν περιστατικά που γυναίκα απευθύνθηκε σε εσάς και όχι στην Αστυνομία και μετά γύρισε στο σπίτι της και επαναλήφθηκε η κακοποίηση;
Παρότι πολλές γυναίκες βιώνουν κακοποιητικές συμπεριφορές, δεν είναι λίγες εκείνες που διστάζουν να προχωρήσουν σε επίσημη καταγγελία. Ο φόβος για τη σωματική τους ακεραιότητα, η ύπαρξη παιδιών, η οικονομική εξάρτηση, αλλά και κοινωνικοί και συναισθηματικοί παράγοντες τις οδηγούν συχνά στην παραμονή μέσα σε μια βίαιη σχέση. Καθοριστικό ρόλο παίζει επίσης η έλλειψη ουσιαστικής στήριξης, τόσο από τους αρμόδιους φορείς όσο και από το ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον. Σύμφωνα με μαρτυρίες και εμπειρίες ειδικών, έχουν υπάρξει περιπτώσεις γυναικών που αναζήτησαν βοήθεια, χωρίς όμως να απευθυνθούν στην Αστυνομία, και στη συνέχεια επέστρεψαν στο σπίτι τους, όπου η κακοποίηση επαναλήφθηκε. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει την ανάγκη για ενίσχυση των δομών υποστήριξης και για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση της κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο της έμφυλης βίας.
Όσον αφορά το συγκεκριμένο Συμβουλευτικό Κέντρο, υπήρξαν και εδώ περιστατικά γυναικών που απευθύνθηκαν μόνο στη δομή για βοήθεια, χωρίς να προχωρήσουν σε επίσημη καταγγελία, και στη συνέχεια επέστρεψαν στο κακοποιητικό περιβάλλον, όπου η βία επαναλήφθηκε. Οι ειδικοί επισημαίνουν πως ο φόβος, η εξάρτηση και η δυσκολία απομάκρυνσης από τη σχέση κακοποίησης αποτελούν βασικούς λόγους αυτής της επιλογής.
ΕΧΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
- Θεωρείται ότι το νομικό πλαίσιο είναι ελαστικό ή αυστηρό ως προς τους θύτες;
Το νομικό πλαίσιο για την ενδοοικογενειακή βία στην Ελλάδα έχει αυστηροποιηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, με στόχο την αποτελεσματικότερη προστασία των θυμάτων και την ταχύτερη τιμωρία των δραστών. Οι πρόσφατες νομοθετικές παρεμβάσεις προβλέπουν αυστηρότερες ποινές και περιορίζουν τα περιθώρια ελαστικότητας που υπήρχαν παλαιότερα στην αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών.
ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ
- Η στήριξη της Πολιτείας προς τις κακοποιημένες γυναίκες είναι επαρκής; Τι θεωρείτε ότι πρέπει να γίνει για να υπάρχει μεγαλύτερη στήριξη;
Παρά τα βήματα προόδου που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, η στήριξη της Πολιτείας προς τις κακοποιημένες γυναίκες εξακολουθεί να χρειάζεται ενίσχυση. Ειδικοί τονίζουν πως απαιτείται η δημιουργία περισσότερων ξενώνων φιλοξενίας και συμβουλευτικών κέντρων, ιδιαίτερα σε επαρχιακές και απομακρυσμένες περιοχές, ώστε οι γυναίκες να έχουν άμεση πρόσβαση σε βοήθεια. Παράλληλα, κρίσιμη θεωρείται η σταθερή χρηματοδότηση και η μόνιμη στελέχωση των δομών με εξειδικευμένο προσωπικό, όπως ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται επίσης στην ανάπτυξη υπηρεσιών που θα βοηθούν τις γυναίκες να αποκτήσουν οικονομική ανεξαρτησία και να απομακρυνθούν οριστικά από το κακοποιητικό περιβάλλον. Τέλος, αναγκαία κρίνεται η συνεχής εκπαίδευση της αστυνομίας και των δικαστικών αρχών για την ορθή και με ενσυναίσθηση διαχείριση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας.
Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ…
- Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε σε μία κακοποιημένη γυναίκα;
Καμία γυναίκα δεν είναι μόνη, καμία γυναίκα δεν είναι η μόνη. Η σιωπή δεν πρέπει να είναι πιο δυνατή από τη φωνή μας. Εδώ κάθε γυναίκα βρίσκει φωνή, στήριξη και τη δύναμη να ξαναρχίσει.
