Χτες απολαύσαμε μια σπουδαία θεατρική παράσταση , η οποία στάθηκε ικανή να βγάλει από μέσα μας πολλά.
Δεν πρόκειται για μια ενιαία ιστορία αλλά για καταστάσεις που ενώνονται μεταξύ τους σαν τα κομμάτια ενός παζλ , τα οποία όμως ο θεατής νιώθει σαν να τα παρατηρεί μέσα από μια κλειδαρότρυπα, δοσμένα με έναν μπρεχτικό τρόπο, κυνικό για κάποιους, απόλυτα όμως ρεαλιστικό, γιατί αντικατοπτρίζει την εικόνα της σύγχρονης ιστορίας της ελληνικής κοινωνίας.
Χρηματιστήριο, εικονική ευημερία, ξεπεσμός ,ανέχεια , ανεργία. σώματα κακοποιημένα με έκδηλα τα σημάδια κακοποίησης πάνω τους , παρουσιάζονται μέσα από τη σκηνοθετική μαεστρία του Γιώργου Παπαδάκη και των ηθοποιών της παράστασης
.Ερμηνείες υπέροχα δοσμένες, μέσα σε μια ανατριχιαστική και ομιχλώδη ατμόσφαιρα πλαισιωμένη με τα κατάλληλα ηχητικά προκαλούν τον θεατή να βγάλει όλα όσα έχει απωθήσει μέσα του.Και να που τώρα όλα αυτά προβάλλουν μπροστά του αγέρωχα , θυμίζοντάς του τη συνεχή πάλη μέσα του.
Την προσπάθειά του δηλαδή να καταπνίξει την άνιση πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό , στο δίκαιο και στο άδικο.
Κορυφαία στιγμή θεωρώ πως είναι η ώρα που εξαργυρώνονται ή ξεπουλιούνται τα τελευταία κοσμήματα των ρακένδυτων πλέον πολιτών και μαζί μ´ αυτά και η αξιοπρέπειά τους.
Στίχοι από το <<Υπεωκέανειον >>του Εμπειρίκου επαναλαμβάνονται συνεχώς σαν να αντικατροπτίζουν την εσωτερική ανάγκη των ηθοποιών να διαφύγουν από τη νοσηρή κατάσταση που βιώνουν και να μεταφερθούν σε πελάγη και ωκεανούς ικανούς να τους ταξιδέψουν κάπου αλλού σε μια ιδανική και ταυτόχρονα ουτοπική πολιτεία.
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης!
