Κ. ΤΣΙΤΣΙΛΙΑΓΚΟΥ: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ «ΠΡΙΝ» ΚΑΙ «ΜΕΤΑ»

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ «ΠΡΙΝ» ΚΑΙ «ΜΕΤΑ».

Και για μένα, αυτή ήταν μία από αυτές.

Μετά από αμυγδαλεκτομή που είχα κάνει στην Αθήνα, παρουσίασα σοβαρή αιμορραγία όταν βρισκόμουν στην Κω και βρέθηκα στο Νοσοκομείο Κω.

Από την πρώτη στιγμή, οι γιατροί και οι νοσηλευτές με αγκάλιασαν με έναν τρόπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Με σταθεροποίησαν, με κράτησαν μέσα στο νοσοκομείο και με παρακολουθούσαν συνεχώς.

Όμως η κατάσταση δεν σταμάτησε εκεί.

Μετά από 2 μέρες παρουσίασα πολλαπλές και σοβαρές αιμορραγίες στην περιοχή των αδένων του στόματος και χρειάστηκε να μπω εσπευσμένα στο χειρουργείο στις 23:00 μ.μ

Ήταν ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο. Η απώλεια αίματος ήταν μεγάλη και χρειάστηκα μεταγγισεις αίματος και πλάσματος για να μπορέσω να σταθεροποιηθώ.

Οι γιατροί γνώριζαν ακριβώς τι έπρεπε να κάνουν. Όμως η σοβαρότητα της κατάστασής μου απαιτούσε εξειδικευμένα εργαλεία που εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν διαθέσιμα στο Νοσοκομείο Κω.

Και τότε χρειάστηκε να παρθεί μια απόφαση κάτι που εκείνη τη στιγμή ήταν μονόδρομος.

Με διασωλήνωσαν, με έθεσαν σε καταστολή και στις 5:00 το πρωί μεταφέρθηκα με το ΕΚΑΒ στο Νοσοκομείο Ρόδου.

Δεν ήξεραν τι θα ακολουθήσει.

Ο άντρας μου,οι γονείς μου και οι δικοί μου άνθρωποι περίμεναν με αγωνία. Κι εγώ, χωρίς να έχω επίγνωση εκείνη τη στιγμή, έδινα τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής μου.

Έφτασα στη Ρόδο σε πολύ κρίσιμη κατάσταση,το χειρουργείο συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε περίπου έως τις 10:00 το πρωί, έχοντας πλέον στη διάθεσή τους τα απαραίτητα εργαλεία για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.

Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, καταλαβαίνω πως εκείνες τις ώρες δεν ήμουν μόνη.

Υπήρχαν άνθρωποι που πάλευαν για μένα.

Γι’ αυτό θέλω να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον ΩΡΛ ιατρό Κωνσταντίνο Τσολάκο, που στάθηκε δίπλα μου με ψυχραιμία, γνώση και ανθρωπιά.

Στον ιατρό Ηλία Γεωργαντή για την πολύτιμη βοήθεια και παρουσία του.

Στον ιατρό Ευάγγελο Νικολαΐδη που ήταν παρόν από την πρώτη στιγμή.

Στην αναισθησιολόγο Έλλη Καρανίκα, που βρέθηκε μαζί μου σε εκείνες τις κρίσιμες ώρες.

Και στις νοσηλεύτριες που με φρόντισαν, με πρόσεξαν και με έκαναν να νιώσω ότι δεν ήμουν μόνη:

Γρίβα Πηνελόπη
Ανθούλα Περου
Παρασκευή Πακέντζη
Έφη Λιανή
Θάλεια Μανουσόγλου

Και φυσικά, ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλο το προσωπικό του Νοσοκομείου Κω, σε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου, ακόμη και σε εκείνους των οποίων τα ονόματα μπορεί να μην γνωρίζω.

Για εσάς μπορεί να ήταν μια δύσκολη ημέρα στη δουλειά σας.

Για εμένα ήταν η ημέρα που παλεύατε να μου χαρίσετε την επόμενη.

Σήμερα η κατάστασή μου είναι σταθερή.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο.

Ξέρω ότι χρειάζομαι ακόμη χρόνο για να αναρρώσω. Όμως είμαι εδώ. Είμαι δυνατή. Και σύντομα θα επιστρέψω στο σπίτι μου, στα παιδιά μου, στην οικογένειά μου και στους ανθρώπους που αγαπώ.

Και μέσα σε όλη αυτή τη μάχη υπήρχαν άνθρωποι που δεν γνώριζα καν προσωπικά, αλλά έκαναν κάτι ανεκτίμητο για εμένα.

ΠΗΓΑΝ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΑΙΜΑ.

Σε όλους εσάς που ακούσατε την έκκληση και πήγατε να δώσετε αίμα για μένα, σε εκείνους που περίμεναν στην αιμοδοσία, σε εκείνους που έκαναν ένα τηλεφώνημα, που ενημέρωσαν έναν φίλο, που μοιράστηκαν την έκκληση…

Σας ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου.

Μπορεί να μην γνωρίζω όλους εσάς προσωπικά, όμως ένα κομμάτι από τη δική σας προσφορά έγινε μέρος της δικής μου ζωής.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από το να προσφέρεις κάτι τόσο πολύτιμο σε έναν άνθρωπο που το χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει.

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.
Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ.

Με όλη μου την αγάπη και την ευγνωμοσύνη!
Τσιτσιλιάγκου Αικατερίνη