Γιαννάρα μου,
Σαν τώρα θυμάμαι που με έπαιρνες από το ΠΡΟΠΟ του Χάρη για να με πας στου Μήτρου για ηλεκτρονικά, μαζί με τον Μανόλη Θαλασσινό, τον Παπέν και την αγαπημένη μας Όλγα Κελεσίδη. Ήσασταν οι μεγάλοι και προσέχατε όλους εμάς τους μικρούς.
Από τότε ξεχώριζες για τον χαρακτήρα και την καλοσύνη της ψυχής σου. Μακάρι τη ψυχή και την καρδιά σου να την είχε όλος ο κόσμος. Θα ήμασταν όλοι καλύτεροι. Θα ήμασταν όλοι τόσο αγνοί και θα σκεφτόμασταν ο ένας τον άλλο, όπως έκανε εσύ.
Θα ήμασταν όλοι καλύτεροι φίλοι, όπως ήσουν εσύ για τον Γιάννη Αλαχιώτη, τον Σταμάτη Πλατέλλα (Σταμ Πλα), τον αγαπημένο σου Σωτήρη Συλαϊδόπουλο, τον Γιάννη Βαγιανό, τον Γιώργο Νιάκα, τον Παναγιώτη Θαλασσινό, τον Μανόλη Θαλασσινό, τον Παντελή Θεοδωρίδη, τον Λεωνίδα Φραγκιαδάκη, τον Ανδρέα Φαναριώτη, τον Κώστα Αποστολόπουλο, τον Δημήτρη Χαματζόγλου, τον Γιάννη Σαρρή, τον Κώστα Παμπρή, τον Νίκο Δανελλάκη (Λου), τον Μιχάλη Παμπρή, τον Τζίμη Πιζάνια, τον Κώστα Τουλαντά, τον Νίκο Τουλαντά, τον Γιάννη Τσιρπανλή, τον Κώστα Κουζούκα, τον Νότη Σφακιανάκη, τον Ζαχαρία Παππούλη, τον Νίκο Ζερβό, τον Μανόλη Αλάβανο και πολλούς άλλους (να με συγχωρέσουν) με τους οποίους μοιράστηκες τόσο ωραίες στιγμές που τις διηγούσουν για χρόνια.
Από μικρός πάλεψες για τη ζωή. Δε σου χαρίστηκε τίποτα. Κατέκτησες σε πολύ μικρή ηλικία πολλά. Δούλεψες στα πιο γνωστά μαγαζιά της Κω και έφτασες να παίρνεις το υψηλότερο μεροκάματο εκείνη την εποχή.
Με τον ιδρώτα σου ευτύχησες να αγοράσεις μηχανές, να ταξιδέψεις με την Πανάθα (την αγαπημένη σου ομάδα), να μπεις στα ωραιότερα γήπεδα της Ευρώπης για να υποστηρίξεις τις αγαπημένες σου ομάδες (Μιλαν, Μπαρτσελόνα, Μάνστεστερ) και να μπεις στο «πειρατικό» με τους άλλους Κωους για να φέρετε το Euro.
Πέρασες στιγμές που άλλοι θα θέλαμε 3 ζωές. Στιγμές που σε έδεσαν με τους φίλους σου, που σε έκαναν πολύ αγαπητό και χάι (όπως έλεγες).
Αλλά μέσα σ’ αυτές τις στιγμές πάλεψες και με τους δικούς σου δαίμονες. Όσοι έχουν αγνή ψυχή περνάνε αυτή τη δοκιμασία. Και σα να μην έφταναν αυτά, έχασες και τον άνθρωπο που αγαπούσες όσο τίποτε άλλο, τη μάνα σου. Πλήγμα που σου στοίχισε και σε στοίχειωσε.
Έκτοτε τίποτα δεν ήταν ίδιο. Λίγο αργότερα οι δαίμονες σου πολλαπλασιάστηκαν και σου τάραξαν τόσο πολύ το μυαλό, που υπήρχαν στιγμές που δεν το άντεχες. Ωστόσο, πάλεψες, αφού ήσουν μαχητής της ζωής, και τα κατάφερες. Άλλαξες τα πάντα και επανασυστήθηκες σε όλους.
Κατά τη διάρκεια αυτής της σκοτεινής περιόδου, όμως, δεν έχασες την καρδιά και τη ψυχή σου. Ξεχώριζες το καλό και αναγνώριζες όσους σε βοήθησαν. Βρήκες ξανά δουλειά, απέκτησες ξανά την ίδια καθημερινότητα, με μπανάκια το καλοκαίρι στην αγαπημένη σου παραλία και ματσάκια, στοιχηματάκι, καφεδούμπα το χειμώνα.
Δε θα ξεχάσω ποτέ το προπέρσινο 3 on 3, όπου φτιάξαμε μαζί μια ομάδα και ρίξαμε απίστευτο γέλιο. Δεν είχες χάσει το ταλέντο σου στο μπάσκετ (το οποίο φάνηκε από πολύ μικρή ηλικία στον Ιπποκράτη) και παρότι τα γόνατά σου δε σε βοηθούσαν, ήσουν πρωταγωνιστής.
Ήσουν και πάλι χαρούμενος, ήσουν και πάλι ενεργός, όπως παλιά.
Η είδηση ότι έφυγες έκανε τους φίλους σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα, όλους εμάς που σε έχουμε μέσα στην καρδιά μας, σε είχαμε στην καθημερινότητα μας να λυπηθούμε πολύ.
Γιατί χάσαμε έναν καλοκάγαθο φίλο, που σκόρπιζε μόνο χαρά στο πέρασμά του και γέλιο με τις ατάκες του (εσύ παιδάκι μου).
Η καρδούλα σου δεν άντεξε άλλο, ούτε κι η ταλαιπωρημένη ψυχούλα σου.
Και μπορεί να έφυγες μόνος (και να έζησες κάπως έτσι τελευταία), ωστόσο όλοι εμείς είμαστε τώρα μαζί σου για να προσευχηθούμε ώστε να έχει ανάπαυση η ψυχάρα σου, Γιαννάρα μου.
Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα.
Γιώργος Χ. Πασσανικολάκης
