‘Ως θαυμαστά τα έργα Σου Κύριε. Αλλά και τα έργα των ανθρώπων, προς δόξα του ονόματος Σου Κύριε.’ Πώς να μην μείνουμε άφωνοι, εμπρός στο μεγαλείο, την τέχνη, την υπομονή, μαζί με την επιμονή, στον μεγαλύτερο χώρο λατρείας, της Ευρώπης.
Μετά τον Άγιο Πέτρο του Βατικανού, ο περικαλλής, Καθεδρικός Ναός του Μιλάνου, αφιερωμένος στο Γεννέσιο της Παναγίας, αποτελεί ξεχωριστό τοπόσημο, για όλη την Ιταλία.
Είναι το όνειρο του κάθε ταξιδιώτη, να μπορέσει να δει από κοντά, το αριστούργημα της αρχιτεκτονικής, της γλυπτικής τέχνης και της τέχνης, της Αναγεννήσεως, στον φημισμένο Καθεδρικό Ναό του Ντουόμο.
Αυτός ο Γοτθικός Ναός, στην περιοχή της Λομβαρδίας, στην ομώνυμη πλατεία Ντουόμο, χρειάστηκε 600 χρόνια, για να ολοκληρωθεί. Μπορεί να ακούγεται υπερφυσικό, αλλά σχεδόν κάθε αιώνα, πρόσθεταν και ένα κομμάτι, αφιερωμένο σε έναν Άγιο.
Όπως οι δικοί μας δισυπόστατοι ή τρισυπόστατοι, Ορθόδοξοι Ιεροί Ναοί. Ο Ναός αυτός, ξεκίνησε το 1386 μ. Χ. και αποπερατώθηκε μέχρι και το 1965 μ. Χ.
Ανήκει στην Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή, του Μιλάνου και θεμελιώθηκε, σε παλαιότερο Ναό της Αγίας Θέκλας, που καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά. Μέχρι και σήμερα, γίνονται συχνά συντηρήσεις, με εξωτερικές σκαλωσιές.
Τα μάρμαρα προέρχονται, από το λατομείο της περιοχής Καντόλια. Η εξωτερική πρόσοψη, είναι φτιαγμένη από τούβλα και καλυμμένη, με σκαλιστά μάρμαρα. Ο ψιλότερος οβελός ή βέλος, φέρει το χρυσό άγαλμα της Παναγίας.
Εξωτερικά ο εντυπωσιακός Ναός, είναι πλούσιος σε γλυπτά αγάλματα, Αγγέλων, Αγίων, Προφητών, αλλά και Καθολικών Ιερωμένων, καθώς πολιτικών, ακόμη και του Μεγάλου Ναπολέοντος.
Αν και βομβαρδίστηκε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν πληγώθηκε, όπως η περίφημη Σκάλα του Μιλάνου. Το εσωτερικό του Ναού, δεν είναι τόσο πλούσιο σε διακόσμηση. Έχει 40 μαρμάρινους, πανύψηλους κίονες, αλλά η οροφή δεν έχει καμιά διακόσμηση.
Υπάρχουν μερικά ξύλινα και μαρμάρινα αγάλματα, όπως του Χριστού Εσταυρωμένου και λίγες Αγιογραφίες επιφανών ζωγράφων. Όμως τα παράθυρα του μεγάλου αυτού Ναού, είναι όλα καλυμμένα, με χρωματικές παραστάσεις, σε τζάμια τύπου ‘βιτρό’, με τον κεντρικό ρόδακα να ξεχωρίζει. Μελανό σημείο είναι ότι, σε ένα τόπο λατρείας και προσευχής, πρέπει να πληρώνεις δέκα ευρώ εισιτήριο, (είκοσι στην μαύρη αγορά επιτήδειων), και άλλα δεκαοκτώ, για να ανέβεις με ειδικό ανελκυστήρα, για να απολαύσεις τη θέα από ψηλά. Δυστυχώς εμπρός, υπάρχουν αντιαισθητικά κάγκελα, σιδερένιες μπάρες και μεταλλικές ράμπες.
Στην είσοδο υπάρχει, αυστηρά σωματικός έλεγχος και με ακτίνες Αεροδρομίου, έλεγχος στις τσάντες. Για να βρεις εισιτήριο, περιμένεις μια ώρα και άλλη μια ώρα, στην ουρά των επισκεπτών.
Το Μιλάνο έχει υπέρ-τουρισμό, αφού τα ομαδικά ταξίδια με γκρουπ, είναι πια προσιτά και φθηνά.
Αυτό το διαπιστώσαμε και στη γεμάτη με κόσμο, εμπορική ‘Γαλαρία,’ του Βασιλιά, Βίκτωρα Εμμανουέλε. Ξεχωριστή για την απαράμιλλη διακόσμηση της, τα μοναδικά μωσαϊκά στο πάτωμα και την πληθώρα φημισμένων, καταστημάτων και εστιατορίων.
Με ένα τουριστικό λεωφορείο, γυρίσαμε το Μιλάνο, σε μιάμιση ώρα, με 25 ευρώ. Εκτός από την αρμονική ύπαρξη, κλασικών κτηρίων, με σκαλιστές προσόψεις και περίτεχνα μπαλκόνια, μαζί με μοντέρνων κτηρίων, διαπιστώσαμε ότι αυτή η πόλη, δεν έχει την απαιτούμενη καθαριότητα και έχει πάρα πολύ συνωστισμό, στην συγκοινωνία. Υπήρχαν άστεγοι, επαίτες και χιλιάδες μετανάστες, από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Εντύπωση μας έκαναν οι πάρα πολλοί φιλόζωοι, σε όλο το ταξίδι μας. Αφού οι δυο στους τρεις ανθρώπους, που συναντούσαμε στις πλατείες και στους δρόμους, είχαν ένα ή δύο σκύλους.
Όμως δεν είδαμε πουθενά αδέσποτες γάτες, μόνο μία στο κλουβί στο Αεροδρόμιο. Η εστίαση και οι καφετέριες, ήταν ασφυκτικά, όλες γεμάτες από κόσμο και με πολλά χαριτωμένα σκυλάκια, μικρά και μεγάλα να συντρώγουν μαζί με τα αφεντικά τους. ‘Γνώρισα τους ανθρώπους και τελικά αγάπησα τα ζώα.’ Η Ιταλία γενικά είναι φθηνή, με αφθονία αγαθών. Μια πίτσα ‘μαργαρίτα’ οκτώ ευρώ, ένα ‘μαγνητάκι’ τριάμισι ευρώ, ένα πιατάκι ενθύμιο, τέσσερα ευρώ.
Το μικρό νεράκι, ένα με δυο ευρώ. Αντίθετα μια σύντομη ημερήσια εκδρομή, στη λίμνη Λουγκάνο της Ελβετίας, μας εξέπληξε για την απόλυτη τάξη και καθαριότητα. Δεν υπήρχαν πουθενά κάδοι ή σκουπίδια, μόνο λουλούδια παντού, σε δρόμους, σε αυλές, σε πάρκα και σε μπαλκόνια, όπως και στο Ζερμάτ, που πήγαμε με το Αλπικό Ελβετικό τραίνο.
Στην Ελβετία, με την μηδενική ηχορύπανση, που δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαπιστώσαμε την έλλειψη μεταναστών, άλλα και την μεγάλη ακρίβεια αγαθών. Το κλασικό ‘μαγνητάκι’ ενεά ευρώ, το πιατάκι ενθύμιο 12 ευρώ, το νερό 5 ευρώ, το παγωτό χωνάκι 6 ευρώ, ο καφές 8 έως 10 ευρώ. Οι μισθοί, ο κατώτερος περίπου 2.500 έως 4. 500 ευρώ.
Ο ανώτερος, από 9.000 μέχρι και 15.000 ευρώ. Στην περιοχή των λιμνών, Ματζόρε και Κόμο, καθώς και άλλων μικρότερων, συναντήσαμε χιλιάδες τουρίστες, να πηγαινοέρχονται, με τα μικρά ημερόπλοια. Έρχονται για να θαυμάσουν, ξεχωριστούς Γοτθικούς Ναούς, παλιά Παλάτια Μουσεία και επιβλητικά Κάστρα.
Εκεί δεν υπάρχουν άστεγοι, ζητιάνοι ή μετανάστες. Αλλά πολυτελή Ξενοδοχεία, που γεμίζουν με δεκάδες τουριστικά γκρουπ, αυτά που ήταν παλιά αρχοντικά παλάτια πλούσιων, όπως της οικογένειας των Μπορομέο. Η περιοχή των λιμνών, δουλεύει με τουρίστες, μόνο τους θερινούς μήνες, τον Χειμώνα ησυχάζει.
Αξέχαστη μας έμεινε, η ημερήσια εκδρομή στο Τορίνο. Αντί να δούμε την φημισμένη Αγία Σινδόνη του Χριστού μετά την Αποκαθήλωση, όπως πιστεύεται, είδαμε μια ηλεκτρονική φωτογραφία της. Διότι για να μην φθαρεί φυλάσσεται από το 1578, κάτω από την Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού Ιερού Ναού, του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή και Προδρόμου.
Εκείνο που διαπιστώσαμε, είναι η αρμονική γειτνίαση μεταξύ Ελβετίας και Ιταλίας, με σύνορα υδάτινα, όπως ποτάμια και λίμνες ή χερσαία, όπως πεδιάδες και λοφίσκοι. Όλοι μαζί συμβιώνουν, χωρίς γκρίνιες, παράλογες διεκδικήσεις, απειλές ή ανασφάλεια. Πολλοί είναι οι Ιταλοί, που περνούν τα σύνορα κάθε πρωί, για να δουλέψουν στην Ελβετία, όπου οι αμοιβές είναι πολύ υψηλές, σε σύγκριση με τις Ιταλικές.
Όσο για τον καιρό, τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, συναντήσαμε λίγη συννεφιά, με πολλή ζέστη και με ελάχιστες βραδινές σκόρπιες μπόρες, σε μερικές περιοχές των Ιταλό -Ελβετικών συνόρων. Όμως οι βροντές μαζί με τα βεγγαλικά, των παραλιακών εστιατόριων, ξεσήκωναν τα σκυλάκια, στα δωμάτια των ‘πολυτελών’ ξενοδοχείων και γαύγιζαν όλη νύχτα, δικαίως διαμαρτυρόμενα. Σε ένα πολυπολιτισμικό κόσμο και σε ταξίδια, μπορείς να συναντήσεις τα πάντα. Γιατί κάθε ταξίδι είναι ένα άλμπουμ, με ωραίες φωτογραφίες, μαζί με εμπειρίες και αναμνήσεις.
Ξανθίππη Αγρέλλη
