Βρε τι έπαθα! Μπήκε το μηχανάκι στο λούκι που πέρασαν τις οπτικές ίνες του ΟΤΕ και κόντεψα να σκοτωθώ!
Το σκεφτόμουνα όταν έκατσα στο παγκάκι και ανατρίχιασα.
Δεν θέλει πολύ! Ένα λούκι Μια λακκούβα από τις χιλιάδες στο δρόμο του καρνάγιου!
Το μυαλό μου πήρε ανάποδες! Και ήρθανε εκείνες οι μέρες της ανοικοδόμησης της πόλης. Της στενής ατέλειωτης ανηφορικής σκάλας για να πιάσεις τ’ αστέρια! Ένα, ένα τα χιλιάδες σκαλοπάτια μελετημένα από την αρχή, Το παλιό λιστεράκι και μετά ο Νικήτας. Το πρώτο φορτηγό και μετά ο Γιάννης, Ο εννιά είκοσι, Η τσάπα! Από το παλιό του 1948 μέχρι το καινούργιο Βιμπάο…… Μέχρι να ενωθούν τ’ αστέρια μεταξύ τους και να μην υπάρχει χώμα και λακκούβα στο δρόμο.
Και τσακ το παγκάκι εκαμε τα μαγικά του! Ένας, ένας άρχισε να κάθεται δίπλα μου η ομάδα του Σωκράτη. Δεν φτιάχτηκε τυχαία. Επιλεγμένη ήταν και όχι ρουσφέτι η πρόσληψη τους. Τα σκαλοπάτια προμελετημένα. Νανέβουμε μόνοι μας χωρίς εργολάβους. Χωρίς την ΑΤΕΚ!, τους διαγωνισμούς και τα κολόκουρα. Τ’ αστέρια βλέπαμε! Και τη σκάλα χωρίς ανηφόρα.….
Γελούσαν! Να μου πεις πάντα γελούσαν! –Δήμαρχε, να φωνάζει ο Γιάννης, ξεχάσαμε ένα δρομάκι στα τσαίρια και είναι ντροπή! Ο Γιάννης Χατζησεβαστός που δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω. Λες και ήταν δικό του το δρομάκι. Δικιά του η Δημαρχία! Λες και προστάτευε το Δήμαρχο από τη καταφαούρα και τη ζήλια!
Ο Σωκράτης Τσατσακλάς, αρχηγός, πάμε παιδιά, δεν βράδιασε ακόμα . Γελούσε ο Χαρτοφύλης Σβύνος και η ομάδα ακολουθούσε. Οι μηχανοδηγοί, οι οδηγοί, οι ασφαλτάδες μας. Ο Μιχαήλος Πολίτης, ο Νικήτας Αφεντούλης , ο Ανδρέας Χόνδρος το θηρίο. Όλοι αυτοί οι συνεργάτες που έφυγαν και πάντα θα είναι παρόντες στο μυαλό και στην καρδιά αυτών που έμειναν και τσαλαβουτάνε στις λακκούβες των δρόμων…..
Ήταν τόσο γλυκό αυτό το πρωινό που δεν σου επιτρέπει γκρίνιες για το σήμερα. Τα περιστεράκια ψηλά στο κάστρο γουργούριζαν χαρούμενα για την πανάκριβη συνάντηση. Λάδι η θάλασσα και το ψιλό μαριδάκι, κοπάδι, κοπάδι, πηδούσε χαρούμενα στον αφρό σαν να γιόρταζε τη μάζωξη άδολων και αψεγάδιαστων στην δουλειά και στο καθήκον υπαλλήλων του Δήμου μας που έφυγαν χωρίς να γευτούν τους καρπούς της προσφοράς τους.
Παρών ο Δε Λαστίκ, να σε τσιγκλήσει! --- Μάλλον δεν βλέπεις δήμαρχε την ανηφόρα! Δεν βλέπεις τη σκάλα! Μάλλον μέσα στη χαρά σου για τον ερχομό των συντρόφων σου να μην βλέπεις ότι δεν θα υπήρχαν και δεν θα βουτούσαν στον αέρα τιτιβίζοντας τα νεογέννητα περιστεράκια, αν δεν υπήρχαν οι γονείς τους που κατάκοποι από το μακρινό ταξίδι, το πρώτο που έφτιαξαν ήταν η φωλιά για να τα προστατέψουν,
Ο ήλιος ανέβηκε. Ένοιωθες τη ζέστη και βιαστικά για να προλάβω πριν μου φύγουν οι αγαπημένοι, αυτοί που δεν άφησαν δρομάκι για δρομάκι χωρίς άσφαλτο, άρχισαν να περνούν από μπροστά μου οι σκηνές από το έργο «Χθες, σήμερα, αύριο» του Βιτόριο ντε Σίκα με τον αξέχαστο Μαρσέλλο Μαστρογιάννη.
Το καζάνι του Χαρτοφίλη με τον Ανδρέα να βάζει τα ξύλα να ζεσταθεί η πίσσα. Ο Σωκράτης, ο θοδωρής και ο Νικήτας που πήραμε από την ΑΤΕΚ προμελετημένα. Το πρώτο στρώσιμο του σέλμακ στη Θεμιστοκλέους, τίγκα στο χώμα, που μας έκαμε να φτιάξουμε δικό μας λατομείο. Η διπλή σφραγιστική που ακόμα υπάρχει στα μακρινά δρομάκια. Το σέλμακ στο δρόμο του Φάρου. Να προλάβουμε. Να προλάβουμε τη βροχή. Η ανάπτυξη δεν περιμένει. Οι πολίτες δημιουργούσαν. Με μέσο στο Λιμεναρχείο του Πειραιά για να μπει στο καράβι κάθε τρεις μέρες και λίγο το δεκάτονο της πίσσας! Το πρώτο μεταχειρισμένο Βιμπάο του 1947. Το πρώτο ολοκαίνουργιο γκρέιτερ. Και την πρώτη μεταχειρισμένη τσάπα που μας έφερε από την Γερμανία ο αξέχαστος Λεωνίδας Αναστασίου. Τα δύο καινούργια φορτηγά και ο 9-66 που αγοράσαμε από το έργο της διάνοιξης του δρόμου στον παραλιακό του Ραγούσα με τον Χατζησεβαστό να τα χαδεύει.
Ο Δε Λαστίκ εκεί! με τον χαβά του! Ποιες άλλες εποχές, μου ψιθυρίζει! Ποιοι άλλοι άνθρωποι! Ξεβράσαμε στην Κω τρισάθλιοι και χτίσαμε ολόκληρο Κάστρο για το τσαχπίνικα μάτια της Νερατζιάς! Φαντασία θέλει! Κάστρο για να σωθούν αυτοί που μας τάιζαν! Όνειρα μέχρι να φτάσεις σταστέρια! Ομαδικότητα όπως το κοπάδι το μαριδάκι για να μην τα ξεμοναχιάσει το μεγάλο ψάρι, ο κυνηγός. Τη φωλιά του χελιδονιού πρώτα για να ζήσουν τα μικρά. Και όλα προμελετημένα και για τις εύκολες και για τις δύσκολες εποχές.
Η σκάλα! Στα όνειρα στενό μονοπάτι μέχρι ταστέρια! Κιας βρίσκονται τάστρα λαμπυρισμένα στη θάλασσα μπροστά μας. Ναι! Ο λαός, ο μικρός και ο μέγας! Χελιδονάκια και μαρίδες, για να γίνουν τα όνειρα πραγματικότητα….
Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω
