Ξεκινώντας από το Rovereto της Ιταλίας στις 25 Ιουλίου, διέσχισε 8 χώρες (Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Τσεχία, Πολωνία, Σουηδία, Φινλανδία, Νορβηγία) κουβαλώντας στο ποδήλατό του εξοπλισμό και προσωπικά είδη 25 κιλών, μόνος και άνευ εξωτερικής βοήθειας (self-supported).
Πέρασε όλος ο αγώνας σαν ταινία από μπροστά μου – Συναισθήματα που δεν περιγράφονται
Αμέσως μετά τον τερματισμό του στο Βόρειο Ακρωτήριο της Νορβηγίας, ο Μιχάλης Μιχάλας μίλησε στο Βήμα της Κω και στο Ράδιο Πρώτο 91.5. Η συγκίνηση αλλά και ο τεράστιος ενθουσιασμός του ήταν εμφανή.
«Πήγαν όλα καλά, δεν είχα καθόλου σοβαρά απρόοπτα. Μας ταλαιπώρησε μόνο ο καιρός. Είχαμε ζέστη στις Άλπεις, αλλά στη συνέχεια αντιμετωπίσαμε πολύ κρύο, βροχή και στο τέλος ήλιο με 7 μποφόρ.
Το ποδήλατο ζύγιζε 25 κιλά, καθώς από την πρώτη στιγμή μέχρι και τον τερματισμό είχα μαζί μου όλα τα προσωπικά μου αντικείμενα, ρούχα, αξεσουάρ, τροφοδοσία και ανταλλακτικά. Έκανα 6 μήνες σκληρή προετοιμασία για αυτόν τον αγώνα, που ήταν όνειρο ζωής.
Όταν έφτασα στον τερματισμό και είδα την Υδρόγειο στον Αρκτικό Κύκλο, πέρασε όλη η διαδρομή σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά μου. Τα συναισθήματα είναι απίστευτα, δεν μπορώ να τα περιγράψω. Όταν κατέβηκα από το ποδήλατο, δεν το πίστευα ότι τα κατάφερα με υγεία και μάλιστα 2 ημέρες νωρίτερα.
Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου να εγκαταλείψω. Αν μια εικόνα έχει μείνει χαραγμένη στην ψυχή μου, είναι όταν έκανα ποδήλατο δίπλα σε ταράνδους.. Μια συγκλονιστική εικόνα που θα έχω πάντα μαζί μου. Το δίδαγμα είναι ένα. Να κατακτάς τους στόχους και τα όνειρά σου!»
΄Όπως μας αποκάλυψε , συνεχίζει κανονικά τις διαδρομές με το ποδήλατό του και μάλιστα κάνει σχέδια για τους επόμενους αγώνες με συνθλητές που γνώρισε στον αγώνα North Cape 4000.
Η προσωπική ανάρτηση του Μιχάλη Μιχάλα στο Facebook :
NORTHCAPE4000 IX — 4.000 KM — FINISHER 🏁🇬🇷
4.000 χιλιόμετρα. 8 χώρες.
Από το Rovereto της Ιταλίας μέχρι το North Cape της Νορβηγίας.
Το NorthCape4000 θεωρείται μία από τις ναυαρχίδες των ultra-distance ποδηλατικών διαδρομών, με ποδηλάτες μεγάλων αποστάσεων από πολλές διαφορετικές χώρες.
Εδώ μπορεί να μην έχεις να παλέψεις με τα θηριώδη υψομετρικά άλλων ultra διοργανώσεων.
Έχεις όμως κάτι διαφορετικό και εξίσου απαιτητικό: ατελείωτα χιλιόμετρα, συνεχόμενες ημέρες πάνω στο ποδήλατο, μεγάλες μεταβολές θερμοκρασίας, βροχή, κρύο, αέρα, κούραση και καθημερινή διαχείριση σώματος και μυαλού.
Στις 25 Ιουλίου ξεκίνησα από το Rovereto, στη Βόρεια Ιταλία, με έναν και μοναδικό μεγάλο στόχο:
Να φτάσω με το ποδήλατό μου μέχρι το North Cape.
Η πορεία προς τον Βορρά πέρασε, με τη σειρά, από:
Rovereto 🇮🇹
→ Innsbruck 🇦🇹
→ Munich 🇩🇪
→ Cheb 🇨🇿
→ Berlin 🇩🇪
→ Świnoujście 🇵🇱
→ Gränna 🇸🇪
→ Rovaniemi 🇫🇮
→ North Cape 🇳🇴 🏁
4.000 χιλιόμετρα — 8 χώρες.
️ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 33°C ΣΤΟΥΣ 3,1°C
Οι μεγάλες εναλλαγές των συνθηκών ξεκίνησαν σχεδόν από τα πρώτα χιλιόμετρα.
Φύγαμε από την Ιταλία με περίπου 33°C, μέσα σε δυνατή ζέστη, με κατεύθυνση προς την Αυστρία.
Τη δεύτερη ημέρα, ανεβαίνοντας τις Βαυαρικές Άλπεις προς το Munich, μας έπιασε δυνατή βροχή σχεδόν σε ολόκληρη την ανάβαση. Και μετά τη βροχή, ξανά δυνατή ζέστη.
Όσο όμως ανεβαίναμε προς τον Βορρά, τα πράγματα άλλαζαν.
Η θερμοκρασία έπεφτε όλο και περισσότερο, μέχρι που έφτασα να ποδηλατώ με μόλις 3,1°C.
Χαρακτηριστική είναι μία από τις δυσκολότερες ημέρες: στις 10:34 το βράδυ, το Garmin έδειχνε 3,1°C, είχα ήδη διανύσει 253,95 χιλιόμετρα και είχαν περάσει σχεδόν 14 ώρες από την έναρξη της ημέρας.
Και δεν ήταν μία μεμονωμένη κακοκαιρία.
Υπήρξαν 4 συνεχόμενες ημέρες βροχής και πολύ χαμηλών θερμοκρασιών.
Το δυσκολότερο όμως δεν ήταν μόνο ότι έπρεπε να ποδηλατείς επί ώρες μέσα στο κρύο και τη βροχή.
Ήταν αυτό που συνέβαινε την επόμενη ημέρα.
Τα ρούχα και, κυρίως, τα παπούτσια ήταν κυριολεκτικά μέσα στο νερό. Με τόσες συνεχόμενες ώρες και ημέρες βροχής, δεν προλάβαιναν να στεγνώσουν κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Έτσι το επόμενο πρωί δεν ξεκινούσες απλώς γνωρίζοντας ότι πιθανότατα θα ξαναβραχείς.
Ξεκινούσες ήδη με βρεγμένο εξοπλισμό.
Φορούσες ξανά τα βρεγμένα ρούχα και έβαζες τα πόδια σου μέσα στα παπούτσια που δεν είχαν προλάβει να στεγνώσουν, για να ξεκινήσεις άλλη μία ολόκληρη ημέρα ποδηλασίας μέσα στο κρύο.
Εκεί κατάλαβα στην πράξη ότι ο εξοπλισμός που θεωρούμε επαρκή για τον χειμώνα στην Ελλάδα δεν είναι απαραίτητα αρκετός όταν βρίσκεσαι επί συνεχόμενες ημέρες μέσα στη βροχή και στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες της βόρειας Ευρώπης.
️ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την κούραση υπήρχε κάτι που δεν περίμενα να συναντήσω σε τέτοιο βαθμό:
Τους ανθρώπους.
Σε διάφορα σημεία της διαδρομής, απλοί άνθρωποι είχαν μάθει ότι από εκεί θα περνούσαν οι ποδηλάτες του NorthCape4000 και είχαν βγάλει έξω από τα σπίτια τους τραπεζάκια με ό,τι μπορούσε να προσφέρει ο καθένας.
Νερά, καφέ, φρούτα, μήλα, μπανάνες, σάντουιτς, μπάρες, γλυκά, αναψυκτικά και σνακ.
Και όλα αυτά δωρεάν.
Δεν επρόκειτο για επίσημα σημεία ανεφοδιασμού της διοργάνωσης.
Ήταν άνθρωποι που το έκαναν μόνοι τους.
Κάποιοι είχαν γράψει σε ένα χαρτόνι “NorthCape4000 for free”, άλλοι “Water & Snacks NC4K”, ενώ σε άλλα σημεία είχαν στήσει ολόκληρο μικρό self-service station, ανοιχτό για τους ποδηλάτες.
Και πολλές φορές αυτά τα τραπεζάκια βρίσκονταν ακριβώς στα σημεία όπου δεν υπήρχε άλλος εύκολος τρόπος ανεφοδιασμού.
Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι ούτε η βροχή τους σταματούσε.
Υπήρχαν άνθρωποι που στέκονταν εκεί μέσα στη βροχή, με την ομπρέλα τους, έχοντας βγάλει έξω καφέ, φαγητό και ό,τι άλλο διέθεταν, μόνο και μόνο για να προσφέρουν κάτι στους ποδηλάτες που περνούσαν.
Δεν μας γνώριζαν.
Δεν είχαν καμία υποχρέωση απέναντί μας.
Κι όμως μας περίμεναν.
Και όταν έχεις ήδη πολλές ώρες στα πόδια σου, είσαι βρεγμένος, κουρασμένος και δεν ξέρεις πότε θα βρεις το επόμενο μέρος για νερό ή φαγητό, ένα μήλο, ένας ζεστός καφές, ένα σάντουιτς ή ακόμη και ένα απλό ποτήρι νερό δεν είναι απλώς ανεφοδιασμός.
Είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι κάποιος άγνωστος εκεί έξω ενδιαφέρθηκε για σένα.
🇩🇪 ROCHLITZ — ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ
Στο Rochlitz της ανατολικής Γερμανίας έζησα μία από τις πιο απρόσμενες και όμορφες στιγμές ολόκληρου του ταξιδιού.
Σταμάτησα σε ένα εστιατόριο επειδή μου τράβηξε αμέσως την προσοχή το όνομά του:
OLYMPUS.
Και δεν ήταν τυχαίο.
Το εστιατόριο το είχαν Έλληνες.
Μόλις μπήκα στην είσοδο, η σερβιτόρα και ιδιοκτήτρια κοίταξε το jersey που φορούσα, πάνω στο οποίο έγραφε GREECE, και με ρώτησε αμέσως:
— Έλληνας;
— Ναιιιιι!
Η αντίδρασή της ήταν αυθόρμητη:
— Κάθισε να σε κεράσουμε!
Μου έφερε μια μπύρα και ένα μεγάλο πιάτο μακαρόνια με κιμά.
Ήμουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα και ξαφνικά, μέσα σε ένα ελληνικό εστιατόριο σε μια μικρή πόλη της ανατολικής Γερμανίας, ένιωθα σαν να είχα βρεθεί για λίγο πίσω στην πατρίδα.
Στο διπλανό τραπέζι βρίσκονταν δύο άντρες.
Ο ένας ήταν ο Olivier, ένας Γάλλος ποδηλάτης σαν κι εμένα, που ταξίδευε με το ποδήλατό του και είχε σταματήσει εκεί για να διανυκτερεύσει.
Ο άλλος ήταν ένας ντόπιος Ανατολικογερμανός ο Bernd.
Κάποια στιγμή ο Γερμανός με ρωτάει:
— Πού θα πας σήμερα;
— Στο Torgau.
Με κοιτάζει και μου λέει:
— Μα είναι πολύ μακριά. Είναι 77 χιλιόμετρα!
— Ναι, του λέω. Περίπου τέσσερις ώρες ποδήλατο.
Κοιτάζει την ώρα και σχεδόν δεν πιστεύει αυτό που ακούει.
— Μα είναι 10 το βράδυ! Πού θα πας τέτοια ώρα;
Και αμέσως συνεχίζει:
— Όχι. Δεν θα φύγεις. Θα μείνεις εδώ και θα σε φιλοξενήσω εγώ, όπως και τον φίλο μας εδώ, τον Olivier.
Εκεί πραγματικά έπαθα σοκ.
Ένας άνθρωπος που πριν από λίγα λεπτά δεν ήξερε καν ποιος είμαι, αποφάσισε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να με αφήσει να ξεκινήσω στις 10 το βράδυ για άλλα 77 χιλιόμετρα με το ποδήλατο.
Και σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, λίγο αργότερα εμφανίζονται στο τραπέζι τρία σφηνάκια ούζο.
Κερνάει όλο το τραπέζι.
Και κάπως έτσι βρεθήκαμε ένας Έλληνας, ένας Γάλλος και ένας Ανατολικογερμανός να πίνουμε ούζο μέσα στο ελληνικό OLYMPUS, στο Rochlitz της Γερμανίας, ενώ πριν από λίγη ώρα ήμασταν εντελώς άγνωστοι μεταξύ μας.
Η βραδιά όμως δεν τελείωσε εκεί.
Στο τέλος, ο Γερμανός μάς πήρε μαζί του στο σπίτι του και μας έβαλε να κοιμηθούμε στον ξενώνα του.
Χωρίς να μας γνωρίζει.
Χωρίς να ζητήσει τίποτα.
Χωρίς δεύτερη σκέψη.
Απλώς επειδή είδε δύο ποδηλάτες στον δρόμο και θεώρησε αυτονόητο ότι εκείνο το βράδυ έπρεπε να τους προσφέρει ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθούν.
Ήταν μία από εκείνες τις στιγμές που δεν μπορείς να σχεδιάσεις πριν ξεκινήσεις ένα τέτοιο ταξίδι.
Δεν υπάρχει στο GPS.
Δεν υπάρχει στο route.
Δεν υπάρχει σε κανένα πρόγραμμα.
Ξεκινάς πιστεύοντας ότι στο τέλος θα θυμάσαι κυρίως τα χιλιόμετρα, τις ατελείωτες ώρες πάνω στο ποδήλατο, τις ανηφόρες, τη βροχή, το κρύο και την εξάντληση.
Και τελικά ανακαλύπτεις ότι μερικές από τις πιο δυνατές αναμνήσεις δεν έχουν καμία σχέση με την ποδηλασία.
Έχουν σχέση με τους ανθρώπους που συναντάς τυχαία στον δρόμο.
Με μια Ελληνίδα που βλέπει το GREECE στη φανέλα σου, σε αναγνωρίζει αμέσως και σε κερνάει φαγητό και μπύρα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα.
Με έναν Γάλλο ποδηλάτη, τον Olivier, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζες.
Και με έναν Ανατολικογερμανό που σε γνωρίζει για λίγα λεπτά και σου λέει:
«Είναι 10 το βράδυ. Δεν θα κάνεις άλλα 77 χιλιόμετρα. Απόψε θα κοιμηθείς στο σπίτι μου.»
Αυτό ήταν το Rochlitz για μένα.
Μια τυχαία στάση επειδή είδα ένα εστιατόριο που λεγόταν OLYMPUS και το είχαν Έλληνες, μετατράπηκε σε μία από τις πιο ανθρώπινες, απρόσμενες και συγκινητικές εμπειρίες ολόκληρου του ταξιδιού.
️ BERLIN → ROVANIEMI ΜΕ ΠΑΡΕΑ
Στο Berlin το ταξίδι απέκτησε και κάτι ακόμη σημαντικό:
Παρέα.
Από εκεί ξεκίνησε τη δική του διαδρομή στο NorthCape3000 ο Yannis Mavroudis και από το Berlin μέχρι το Rovaniemi είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της περιπέτειας.
Χιλιόμετρα στον δρόμο, στάσεις, κούραση, βροχές, δυσκολίες αλλά και πολλές όμορφες στιγμές.
Σε μια τόσο μεγάλη διαδρομή, η καλή παρέα αποκτά άλλη αξία.
Με τον Γιάννη μοιραστήκαμε σχεδόν 2.000 χιλιόμετρα μέχρι το Rovaniemi, μια κοινή πορεία που θα μείνει από τις όμορφες αναμνήσεις αυτού του ταξιδιού.
Από το Rovaniemi και μετά, ο καθένας συνέχισε τη δική του προσπάθεια.
ΟΤΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΝ
Μία από αυτές τις ημέρες της συνεχόμενης βροχής έζησα ίσως την πιο χαρακτηριστική στιγμή για το τι σημαίνει πραγματικό κρύο μετά από πολλές ώρες πάνω στο ποδήλατο.
Είχα γίνει μούσκεμα και κάποια στιγμή λέω στον Γιάννη:
— Γιάννη, πρέπει να σταματήσουμε κάπου. Να βάλω άλλο ισοθερμικό και άλλο jersey, γιατί είμαι μούσκεμα και τρέμω από το κρύο.
Σταματήσαμε έξω από ένα εργοτάξιο, δίπλα σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο.
Έβγαλα όσο πιο γρήγορα μπορούσα τα βρεγμένα ρούχα, φόρεσα στεγνό ισοθερμικό και άλλο jersey και πήγα να κλείσω το φερμουάρ.
Μια κίνηση που κανονικά χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο.
Μόνο που εκείνη τη στιγμή τα δάχτυλά μου δεν άκουγαν.
Με το ένα χέρι κρατούσα χαμηλά το jersey και με το άλλο προσπαθούσα να τραβήξω το φερμουάρ προς τα πάνω.
Ο εγκέφαλος έδινε την εντολή.
Το χέρι όμως δεν την εκτελούσε.
Προσπάθησα ξανά.
Και ξανά.
Και ξανά.
Τίποτα.
Δεν μπορούσα ούτε να πιάσω σωστά το φερμουάρ ούτε να κάνω την απλή κίνηση για να το ανεβάσω.
Μετά από αρκετή προσπάθεια τα παράτησα.
Πηγαίνω στον Γιάννη και του λέω:
— Ρε Γιάννη, βοήθησέ με σε παρακαλώ να κουμπώσουμε το jersey. Δεν μπορώ.
Γέλασε και ήρθε να βοηθήσει.
Πιάνει εκείνος το φερμουάρ.
Προσπαθεί μία φορά.
Δεύτερη.
Τρίτη.
Και τότε κοιταχτήκαμε.
Ούτε εκείνος μπορούσε.
Τα χέρια του ήταν το ίδιο παγωμένα.
Δύο άνθρωποι, δύο ποδηλάτες που μπορούσαν να κάνουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα σε μία ημέρα, στεκόμασταν στην άκρη του δρόμου και δεν μπορούσαμε να κλείσουμε ένα φερμουάρ.
Προσπαθούσαμε ο ένας από εδώ, ο άλλος από εκεί.
Τίποτα.
Κάποια στιγμή ο Γιάννης βλέπει έναν εργάτη να βγαίνει από ένα κοντέινερ του εργοταξίου και μου λέει:
— Μιχάλη, πήγαινε στον άνθρωπο εκεί και πες του να σε βοηθήσει, γιατί αλλιώς θα κάτσουμε εδώ μέχρι αύριο!
Πηγαίνω λοιπόν στον άνθρωπο και του λέω όσο πιο απλά μπορούσα:
— Please, can you zip this up for me? Our hands are frozen.
Ο άνθρωπος μάς κοίταξε, χαμογέλασε και με μία μόνο κίνηση ανέβασε το φερμουάρ μέχρι πάνω.
Τόσο απλά.
Και για εμάς εκείνη τη στιγμή τόσο αδύνατο.
Αυτή η στιγμή μου έμεινε έντονα, γιατί δείχνει τι μπορεί να συμβεί στον οργανισμό μετά από πολλές ώρες ποδηλασίας μέσα σε βροχή και πολύ χαμηλή θερμοκρασία.
Δεν είναι μόνο ότι κρυώνεις.
Δεν είναι μόνο ότι τρέμεις.
Χάνεις τη λεπτή κινητικότητα των δαχτύλων σου.
Ο εγκέφαλος λέει στο χέρι τι πρέπει να κάνει, αλλά τα δάχτυλα δεν ακολουθούν.
Και εκεί καταλαβαίνεις ότι πλέον δεν μιλάμε απλώς για δυσφορία.
Μιλάμε για μια κατάσταση στην οποία ακόμη και οι πιο απλές κινήσεις γίνονται δύσκολες.
Κουμπώνουμε τελικά το jersey, κοιταζόμαστε με τον Γιάννη, γελάμε με την κατάσταση και το μόνο που έμενε ήταν το γνωστό:
Ανεβαίνουμε ξανά στα ποδήλατα και συνεχίζουμε
SELF-SUPPORTED — Ο,ΤΙ ΣΥΜΒΕΙ, ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ
Το ποδήλατο, πλήρως φορτωμένο, έφτανε περίπου τα 25 κιλά.
Μαζί μου κουβαλούσα χειμερινό εξοπλισμό, πολιτικά ρούχα, εργαλεία, ανταλλακτικά, σαμπρέλες και όλα τα απαραίτητα για τόσες ημέρες στον δρόμο.
Ακόμη και σανδάλια είχα μαζί μου για τις ώρες ξεκούρασης — σε κάποια σημεία περισσότερο Γερμανός τουρίστας παρά ultra cyclist!
Και φυσικά, τα εργαλεία χρειάστηκαν.
4 σκασμένα λάστιχα σε 4.012 χιλιόμετρα.
Κάποιες από τις αλλαγές σαμπρέλας χρειάστηκε να γίνουν στην άκρη του δρόμου, μέσα στο κρύο και τη βροχή, με τα χέρια παγωμένα και τα δάχτυλα να δυσκολεύονται ακόμη και στις πιο απλές κινήσεις.
Εκεί ακόμη και μια συνηθισμένη αλλαγή σαμπρέλας μετατρέπεται σε πραγματική δοκιμασία.
Σταματάς μέσα στη βροχή. Το σώμα αρχίζει αμέσως να κρυώνει περισσότερο. Τα χέρια δεν σε υπακούν όπως θέλεις.
Αλλά δεν υπάρχει κάποιος άλλος να το κάνει για σένα.
Αλλάζεις τη σαμπρέλα, ξαναφορτώνεις το ποδήλατο, ανεβαίνεις στη σέλα και συνεχίζεις.
Αυτό είναι ένα μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας του self-supported.
ΟΣΟ ΠΙΟ ΒΟΡΕΙΑ, ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟΣ Ο ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΜΟΣ
Όσο ανεβαίναμε βορειότερα, δυσκόλευε και η τροφοδοσία.
Στη Σουηδία, τα βενζινάδικα ήταν πολλές φορές η λύση για φαγητό και ανεφοδιασμό.
Στη Νορβηγία, τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα.
Οι αποστάσεις μεγάλωναν και δεν μπορούσες να θεωρείς δεδομένο ότι όταν πεινούσες ή χρειαζόσουν νερό θα υπήρχε ένα κατάστημα λίγο παρακάτω.
Και γι' αυτό ακριβώς τα αυτοσχέδια τραπεζάκια των κατοίκων αποκτούσαν ακόμη μεγαλύτερη αξία.
Ένα μπουκάλι νερό.
Ένας καφές.
Μία μπανάνα.
Ένα μήλο.
Μία μπάρα.
Ένα σάντουιτς.
Πράγματα απλά, που στην καθημερινότητα ίσως να μην τους δίνουμε ιδιαίτερη σημασία.
Στα 4.000 χιλιόμετρα όμως, στη μέση του πουθενά, μπορούν να σου αλλάξουν ολόκληρη την ημέρα.
Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΙΧΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ
Τελικά, μετά από 4.000 χιλιόμετρα, έφτασα οχι μόνο εντός του προβλεπόμενου χρόνου στην εμβληματική Υδρόγειο Σφαίρα του North Cape αλλά 2 ημέρεςνωρίτερα.
ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ.
Όμως αυτός ο τερματισμός δεν ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου.
Είχε ξεκινήσει πολλούς μήνες νωρίτερα.
Με αμέτρητες ώρες πάνω στο ποδήλατο, δυνατές προπονήσεις, sprint και, κυρίως, πολύωρες εξωτερικές προπονήσεις, ώστε το σώμα να μάθει να λειτουργεί για πολλές ώρες και να μπορεί να επαναλαμβάνει την προσπάθεια την επόμενη ημέρα.
Σε όλη αυτή την προετοιμασία καθοριστική ήταν η συμβολή και η καθοδήγηση του προπονητή μου Dimitris Georgantzis .
Η προπόνηση δεν ήταν απλώς για να μπορώ να κάνω 200 ή 300 χιλιόμετρα.
Ήταν για να μπορώ να ξυπνήσω την επόμενη ημέρα και να τα κάνω ξανά. Και ξανά. Και ξανά.
Γιατί στα 4.000 χιλιόμετρα δεν μπορείς να κρυφτείς.
Ό,τι έχεις κάνει στην προετοιμασία σου, αργά ή γρήγορα θα φανεί στον δρόμο.
Και αν υπάρχει μία ερώτηση που συνοψίζει καλύτερα όλο αυτό το ταξίδι, είναι ίσως η πιο απλή:
«Υπήρξε στιγμή που σκέφτηκες να εγκαταλείψεις;»
ΠΟΤΕ.
Υπήρχαν 33°C και υπήρχαν 3,1°C.
Υπήρχε δυνατή βροχή στις Άλπεις.
Υπήρχαν τέσσερις συνεχόμενες ημέρες βροχής και κρύου.
Υπήρχαν βρεγμένα ρούχα.
Υπήρχαν παπούτσια γεμάτα νερό που δεν προλάβαιναν να στεγνώσουν και έπρεπε να τα ξαναφορέσεις το επόμενο πρωί.
Υπήρχαν σκασμένες σαμπρέλες και αλλαγές μέσα στη βροχή με παγωμένα χέρια.
Υπήρχαν ατελείωτες ώρες στη σέλα.
Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε απλώς να χαμηλώσεις το κεφάλι και να συνεχίσεις.
Η εγκατάλειψη όμως δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου.
Δεν χρειάζεται να είσαι ο γρηγορότερος.
Χρειάζεται να έχεις προετοιμαστεί σωστά, να παραμένεις ψύχραιμος όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και, πάνω απ' όλα, να συνεχίζεις να γυρίζεις τα πετάλια.
Αλλά το NorthCape4000 μού άφησε και κάτι ακόμη.
Μου θύμισε πόση ανθρωπιά μπορείς να συναντήσεις στον δρόμο.
Από τους ανθρώπους που περίμεναν τους ποδηλάτες μέσα στη βροχή με μια ομπρέλα και ένα τραπεζάκι γεμάτο νερά και φαγητό, μέχρι τους Έλληνες του OLYMPUS στο Rochlitz και έναν εντελώς άγνωστο Γερμανό που αποφάσισε μέσα σε λίγα λεπτά να ανοίξει το σπίτι του σε δύο ξένους ποδηλάτες.
Αυτά δεν καταγράφονται στο Garmin.
Δεν προστίθενται στα χιλιόμετρα.
Δεν φαίνονται στον συνολικό χρόνο.
Αλλά είναι αυτά που θυμάσαι.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα από ένα τέτοιο ταξίδι:
Ένα μεγάλο ταξίδι δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα.
Μετριέται στις δυσκολίες που ξεπέρασες, στις εικόνες που είδες και κυρίως στους ανθρώπους που συνάντησες στον δρόμο.
Κάποια στιγμή, μετά από χιλιάδες χιλιόμετρα, ο δρόμος τελείωσε.
Και μπροστά μου βρισκόταν η Υδρόγειος Σφαίρα του North Cape.
Rovereto 🇮🇹 → Innsbruck 🇦🇹 → Munich 🇩🇪 → Cheb 🇨🇿 → Berlin 🇩🇪 → Świnoujście 🇵🇱 → Gränna 🇸🇪 → Rovaniemi 🇫🇮 → North Cape 🇳🇴 🏁
4.000 km • 8 χώρες
NORTHCAPE4000 IX — FINISHER
Ένας μεγάλος στόχος ολοκληρώθηκε.
4.000 χιλιόμετρα με ζέστη και παγωμένη βροχή. Με κούραση και επιμονή. Με προβλήματα που έπρεπε να λυθούν στην άκρη του δρόμου. Με παρέες που δημιουργήθηκαν στη διαδρομή. Και με άγνωστους ανθρώπους που, χωρίς να περιμένουν τίποτα, έγιναν μέρος αυτού του ταξιδιού.
4.000 χιλιόμετρα εμπειριών που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου.
Mission accomplished.
Σάντυ Λαδικού
